Sa gitna ng nakapapasong init ng tanghali sa tapat ng isang sikat na mall sa Makati, siksikan ang mga tao at sasakyan. Si Lolo Domingo, isang driver ng padyak, ay basang-basa na ang likod ng pawis. Sa gitna ng ingay at usok, ang kanyang mga kamay na kulubot at nanginginig sa pagod ay mahigpit na nakahawak sa manibela ng kanyang padyak, pilit na kumakaripas sa gitna ng trapiko para makahabol sa kanyang biyahe.
Biglang… skreeet—isang tunog ng nagkiskisang bakal ang bumasag sa ingay ng kalsada.
Ang padyak ni Lolo Domingo ay sumabit sa isang makintab at napakamahal na luxury car na may magandang plaka na nakaparada sa gilid. Isang malalim na gasgas ang malinaw na makikita sa makinis na pintura ng sasakyan.
Huminto ang mga dumadaan para manood. Narinig ang mga bulung-bulungan ng mga tao: – “Lagot na si Lolo… napakamahal ng kotseng iyan.” – “Sa hirap ng buhay ngayon, isang gasgas lang, baka buong buhay na niyang pagbayaran.”
Dali-daling bumaba si Lolo Domingo, bakas ang takot sa kanyang mukha. Paulit-ulit siyang yumuko at humingi ng paumanhin sa harap ng kotse, ang boses niya ay nanginginig: “Patawad po… patawad… hindi ko po sinasadya. Kung kailangan pong bayaran, gagawan ko po ng paraan kahit paunti-unti.”
Maraming tao ang naglabas ng cellphone para i-video ang nangyayari. Ang tensyon sa paligid ay unti-unting tumataas. Maya-maya pa, dumating na ang may-ari ng kotse. Siya si Sir Anton, isang lalaking nasa edad 30, maayos ang pananamit at mukhang galing sa isang mahalagang pulong. Tiningnan niya ang gasgas sa kanyang kotse, pagkatapos ay tumingin sa matanda na nakatayo sa kanyang tabi at tila maiiyak na.
Ang lahat ay natahimik. Inaasahan ng marami na magagalit si Sir Anton o kaya ay tatawag ng pulis.
Dahan-dahang lumapit si Sir Anton kay Lolo Domingo. Yumuko siya para tingnan nang maigi ang gasgas, pagkatapos ay lumingon sa matanda at mahinahong nagtanong: “Lolo, okay lang po ba kayo? May masakit po ba sa inyo?”
Nagulat ang lahat sa itinanong niya. Napatingala si Lolo Domingo, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala: “Ayos lang po ako, Sir… pero ang kotse niyo po… nagasgasan ko po dahil sa aking pagkakamali.”
Nanahimik nang ilang sandali si Sir Anton, pagkatapos ay biglang ngumiti. Kinuha niya ang kanyang cellphone, ngunit hindi para tumawag ng insurance o pulis. Binuksan niya ang trunk ng kanyang kotse, kumuha ng isang malinis na basahan, pinunasan ang dumi sa paligid ng gasgas, at nagsalita nang malakas para marinig ng lahat:
“Gasgas lang po ito. Madali lang itong ipa-buffing o ipagawa. Ang mahalaga ay walang nangyaring masama sa inyo.”
Nagbulungan ang mga tao sa pagkamangha. May isang usisero ang nagtanong: “Sir, hindi niyo po ba siya pagbabayarin? Mahal ang repaint niyan!”
Tumango si Sir Anton at sumagot: “Ang sasakyan ay ginawa para pagsilbihan ang tao, hindi para pahirapan ang kapwa.”
Hinarap niya muli si Lolo Domingo at marahang sinabi: “Lolo, huwag na po kayong mag-alala. Sa edad ninyong ‘yan, bayani na po kayo dahil nagtatrabaho pa kayo nang marangal. Hindi ko po hahayaang ang isang maliit na gasgas ay maging dahilan ng inyong puyat at pag-aalala.”
Nanginginig na hinawakan ni Lolo Domingo ang kamay ng lalaki, ang kanyang mga mata ay nagtubig sa tuwa: “Sir… napakabuti ninyong tao. Maraming, maraming salamat po.”
Ngunit hindi doon nagtapos ang kabutihan ni Sir Anton. Dinukot niya ang kanyang pitaka at nag-abot ng ilang libong piso kay Lolo. “Tanggapin niyo po ito. Iuwi niyo na po ang inyong padyak at magpahinga na muna kayo. Masyado pong mainit ang sikat ng araw, baka kayo ay mahilo sa kalsada.”
Napahagulgol sa iyak si Lolo Domingo habang paulit-ulit na nagpapasalamat. Ang mga taong nanonood ay napatigil; ang ilan ay nagpalakpakan, at ang iba naman ay tahimik na itinago ang kanilang mga cellphone, tila nahiya sa kanilang unang iniisip.
Sa gitna ng maingay at magulong kalsada ng Maynila, ang sandaling iyon ay naging puno ng init at pag-asa. Ang gasgas sa kotse ay madaling mawawala, ngunit ang kabutihang loob na ipinakita ni Sir Anton ay mananatiling nakaukit sa puso ng lahat ng nakasaksi sa araw na iyon.