ISANG TAON MAKALIPAS
Mula sa pagiging “support,” pinili kong maging sentro ng sarili kong mundo.
Ang unang tatlong buwan matapos akong mawala ay puro sakit. Gumigising ako sa madaling-araw na may mabigat na dibdib. May mga gabing umiiyak pa rin ako, tinatanong ang sarili kung kulang ba talaga ako—kung totoo bang masyado akong “simple.”
Pero sa bawat tanong, may kasunod na sagot: hindi ako kulang—minamaliit lang ako.
At doon nagsimula ang lahat.
ANG DESISYON
Isang umaga, nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong inuupahang studio apartment. Walang makeup. Walang alahas. Simpleng puting blouse at slacks.
“Kung simple ako,” bulong ko sa sarili, “gagawin kong matatag.”
Kinuha ko ang laptop ko. Binuksan ko ang mga lumang files—business proposals, market analyses, pitch decks—lahat ng ginawa ko para kay Mark, lahat ng tinawag niyang “support work.”
Ngayon, akin na ang mga ideyang ito.
Tinawagan ko ang dating professor ko sa business school—si Dr. Alvarez.
“Liz?” nagulat siya. “Akala ko nasa corporate ka na?”
“Nag-resign po ako,” diretsahan kong sagot. “Gusto kong magtayo ng sarili kong kumpanya.”
May katahimikan sa linya. Pagkatapos, ngumiti siya—ramdam ko kahit hindi ko siya nakikita.
“Matagal na kitang hinihintay na sabihin ‘yan.”
ANG SIMULA NG IMPERYO
Ang unang kumpanya ko ay maliit. Walang opisina—coffee shops lang ang meeting rooms. Walang empleyado—ako lang lahat: CEO, accountant, marketer, at janitor.
Pinangalanan ko itong AURORA STRATEGICS.
Aurora—dahil kahit sa pinakamadilim na gabi, may liwanag na sumisikat.
Nag-focus ako sa business growth consulting para sa startups—mga negosyong walang boses, walang access, at madalas minamaliit. Katulad ko noon.
Ang unang kliyente ko? Isang maliit na logistics startup na tinanggihan ng tatlong malaking consulting firms.
“Bakit kami?” tanong ng founder.
Ngumiti ako. “Dahil pareho tayong minamaliit. At pareho tayong may patutunayan.”
ANG UNANG PANALO
Tatlong buwan.
Tatlong buwan ng halos walang tulog.
Pero nang makita ko ang resulta—120% revenue growth ng unang kliyente ko—napaupo ako sa sahig ng apartment at humagulgol.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil kaya ko pala.
Dumami ang referrals. Dumami ang clients. Dumami ang responsibilidad.
At sa bawat kontratang pinipirmahan ko, pakiramdam ko ay unti-unting nabubuo muli ang sarili ko—mas matatag, mas malinaw, mas buo.
ANG MGA BALITA MULA SA NAKARAAN
Hindi ko sila hinanap.
Pero dumating pa rin ang balita.
Si Mark at si Trina—engaged na raw. Puno ng travel photos, luxury dinners, at captions na parang pang-advertisement ng “perfect life.”
Hindi ako nag-like. Hindi ako nag-comment. Hindi rin ako nasaktan.
Sa totoo lang, napangiti lang ako.
Alam kong hindi iyon tatagal.
ANG PAG-AKYAT
Isang taon.
Isang taon ng konsistensiya, tapang, at tahimik na pagtrabaho.
Lumaki ang Aurora Strategics. May sarili na kaming opisina—hindi man engrande, pero puno ng liwanag. May team na ako—mga taong tulad ko: underestimated, pero brilliant.
Isang araw, may dumating na imbitasyon.
INNOVATE ASIA BUSINESS SUMMIT
Keynote Speaker: Elizabeth Reyes, Founder & CEO, Aurora Strategics
Napatitig ako sa email.
Ako?
Ang “simple” na babae?
ANG ARAW NG SUMMIT
Punong-puno ang conference hall.
Mga CEO. Mga investors. Mga executives.
Naka-blazer ako—simple pa rin, pero elegante. Hindi ako nagbago ng estilo. Inangat ko lang ito.
Habang paakyat ako sa stage, hindi ko alam na may dalawang taong nakaupo sa audience na parehong namutla.
Si Mark.
At si Trina.
ANG PAGKIKITA
Nandoon sila dahil may ina-applyan si Mark—Aurora Strategics.
Hindi niya alam na ako ang may-ari.
Akala niya, isa lang itong “mid-size consulting firm” na puwede niyang pasukan matapos bumagsak ang kumpanyang pinasukan niya—isang kumpanyang, ironically, akin ang naging consultant.
Habang nagsasalita ako sa stage, nakita ko ang unti-unting pagbabago sa mukha niya.
Pagkagulat.
Pagkalito.
At sa huli—takot.
“Good morning,” sabi ko sa mikropono. “I’m Elizabeth Reyes. Founder and CEO of Aurora Strategics.”
Tahimik ang buong hall.
Narinig ko ang pagbagsak ng ballpen ni Trina.
ANG TALUMPATI
Hindi ko binanggit ang nakaraan.
Hindi ko sila pinahiya.
Pero ang bawat salita ko ay tumatama.
“Maraming nagsabi sa akin noon na masyado raw akong simple,” sabi ko. “Na ang mga pangarap ko raw ay maliit. Na mas bagay akong nasa likod, hindi sa harap.”
Tumigil ako saglit.
“Pero natutunan ko ito: Hindi lahat ng tahimik ay mahina. Hindi lahat ng simple ay kulang. Minsan, ang mga taong nasa likod ang may hawak ng buong direksiyon.”
Palakpakan.
Hindi ako tumingin kay Mark. Hindi ko kailangan.
ANG INTERVIEW
Pagkatapos ng event, lumapit sa akin ang HR Director.
“Ma’am Liz,” sabi niya, “may applicant po tayong gustong makausap kayo personally. Senior Strategy Role.”
Tinignan ko ang resume.
Mark Villanueva.
Ngumiti ako.
“Sabihin niyo, may meeting ako bukas,” sagot ko. “Panel interview.”
ANG HARAPAN
Kinabukasan, pumasok si Mark sa boardroom.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Liz…” mahinang sabi niya.
Umupo ako sa dulo ng mesa. Propesyonal. Kalmado.
“Mr. Villanueva,” sagot ko. “You’re applying for a support role under our Strategy Team. Are you comfortable being… support?”
Parang sinampal siya ng realidad.
“O-opo,” sagot niya.
“Good,” sabi ko. “Because here, we value those who actually do the thinking.”
Hindi ko siya tinanggap.
Hindi dahil sa galit.
Kundi dahil hindi na siya pasado sa pamantayan ko.
ANG KAPATID
Tinangka akong kausapin ni Trina.
“Liz, please… pamilya pa rin tayo.”
Tinignan ko siya. Walang galit. Walang luha.
“Pamilya ang inuuna ang isa’t isa,” sagot ko. “Hindi ‘yung inaagaw.”
Tumalikod ako.
At sa unang pagkakataon, wala akong bitbit na sakit—kundi respeto sa sarili.
ANG BAGONG SIMULA
Isang gabi, mag-isa akong nakaupo sa opisina. Nakatingin sa city lights.
Simple pa rin ang mga pangarap ko.
Gusto ko pa ring umuwi ng maaga. Uminom ng tsaa. Magbasa ng libro.
Pero ngayon, may kapangyarihan na akong pumili.
At iyon ang tunay na tagumpay.
EPILOGO
Minsan, hindi ka iiwan ng tao dahil kulang ka.
Iiwan ka nila dahil hindi nila kayang abutin kung sino ka magiging.
At kapag dumating ang araw na makita ka nilang nakatayo sa entablado—
hindi para maghiganti,
kundi para magpatunay—
doon nila mauunawaan ang halaga ng “simple” na sinayang nila.
WAKAS