Dahil maalam si Kiko sa internet, nakiusap siya kay Boknoy.
“Picturan natin. I-post ko sa Art Group sa America. Subukan lang natin.”
Pumayag si Boknoy kahit labag sa loob niya. Para sa kanya, pampalipas oras lang iyon para makalimutan ang gutom.
In-upload ni Kiko ang mga litrato. Nilagyan niya ng caption:
“Masterpieces on Old Calendars by a 12-year-old Filipino Student.”
Natulog si Kiko.
Pagkagising niya kinabukasan, sumabog ang notifications ng cellphone niya.
50,000 Shares.
100,000 Likes.
At sa inbox niya, may mensahe galing sa isang sikat na Art Collector sa New York.
“Is this original? I want to buy the whole collection. I’ve never seen such raw talent capturing the soul of poverty. I offer $50,000 (PHP 2.8 Milyon) for 10 pieces.”
Halos himatayin si Kiko. Tumakbo siya sa bahay nina Boknoy—isang barung-barong sa gilid ng ilog.
“Boknoy! Boknoy! Mayaman ka na!” sigaw ni Kiko.
Nang ipaliwanag ni Kiko ang nangyari at ipakita ang offer, napaupo si Boknoy sa sahig. Umiyak siya. Ang mga “basura” na akala niya ay walang kwenta, ay siya palang aahon sa kanila sa hirap.
Tinanggap nila ang offer. Pero hindi nila ginalaw ang pera para sa luho.
Sa tulong ni Kiko at ng mga magulang nila, itinayo nila ang “Boknoy’s Calendar Art Gallery” sa gitna mismo ng kanilang mahirap na barangay.
Dinagsa ito ng mga turista at foreign collectors. Ang dating maputik na eskinita ay naging sementado dahil sa dami ng bisita. Nagkaroon ng trabaho ang mga kapitbahay bilang tour guide, security, at nagtitinda ng souvenirs.
Si Boknoy, na dating walang baon at pinagtatawanan, ngayon ay isa nang sikat na Young Artist.
Isang araw, bumisita ang collector mula New York. Nakita niya si Boknoy na gumuguhit pa rin.
“Boknoy,” sabi ng Amerikano. “You can afford expensive canvas now. Why do you still draw on calendars?”
Ngumiti si Boknoy, hawak ang kanyang lumang lapis.
“Dahil sa kalendaryo po, bawat araw ay may bilang. Ipinapaalala nito sa akin na ang bawat araw ng paghihirap ay lilipas din, at mapapalitan ng isang magandang obra.”
Simula noon, wala nang tumawag kay Boknoy na “pipi.” Ang tawag na sa kanya ay “Ang Henyo ng Kalendaryo,” ang batang gumuhit ng pag-asa para sa kanilang buong bayan.
“Boknoy, hindi ito basura,” seryosong sabi ni Kiko. “Ginto ito.”
