Ang babaeng akala niya ay makakasama niya habambuhay.
Tinitigan niya ang Nanay niya — ang babaeng nagpalit ng lampin niya, nagsubo sa kanya, at nagkandakuba sa pagtatrabaho para maging Engineer siya.
Dahan-dahang tinanggal ni Carlo ang boutonniere sa dibdib ng kanyang suit.
Inilapag niya ito sa altar.
“Hindi mahirap ang pagpipilian, Roxanne,” kalmadong sabi ni Carlo.
Lumapit si Carlo kay Roxanne.
Akala ng babae ay hihingi ito ng tawad at susundin siya.
“Noong bata ako at tumatae ako sa short ko, hindi ako naging pabigat kay Nanay.
Noong nagkakasakit ako at nagsusuka sa damit niya, hindi niya ako pinalayas.
Ngayong siya naman ang may kailangan ng pag-aaruga…
hinding-hindi ko siya ipagpapalit sa isang babaeng maganda lang ang mukha pero bulok ang puso.”
Humarap si Carlo sa pari.
“Sorry, Father.
Cancelled po ang kasal.”
Bumaba si Carlo sa altar.
Nilapitan niya ang kanyang Nanay Elena.
Naglabas siya ng panyo at pinunasan ang luha at damit ng ina.
“Tahan na, Nay.
’Wag ka nang umiyak.
Uwi na tayo.
Kain na lang tayo ng ice cream,” malambing na sabi ni Carlo.
Itinulak ni Carlo ang wheelchair ng ina palayo sa altar, palabas ng simbahan.
Naiwan si Roxanne sa harap.
Mag-isa.
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
“Grabe, ang sama ng ugali ni Roxanne.”
“Buti na lang hindi natuloy, kawawa si Carlo.”
“Sayang ang ganda, walang modo.”
Gustong bumuka ng lupa at lamunin si Roxanne.
Namutla siya sa kahihiyan.
Ang perfect wedding na pinangarap niya ay naging nightmare dahil sa sarili niyang kasamaan.
Habang naglalakad palabas si Carlo kasama ang ina, naramdaman niya ang gaan ng loob.
Nawalan man siya ng asawa, napanatili naman niya ang kanyang dignidad at pagmamahal sa babaeng unang nagmahal sa kanya.
Choose now!” hamon ni Roxanne.Tinitigan ni Carlo si Roxanne.
