PURO REKLAMO ANG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE SA TAXI DRIVER DAHIL SA TAXING MINAMANEHO NITO AT SA DRIVER MISMO PERO NATULALA SIYA NANG HABULIN SIYA NITO PAGBABA NIYA
Mainit ang ulo ni Don Enrico, may-ari ng isang malaking construction firm. Pasado alas-dos ng hapon, tirik ang araw, at sira ang kanyang sasakyan. Nagmamadali siya dahil sweldo ng mga tauhan niya ngayon. Hawak niya ang isang itim na leather bag na naglalaman ng P3 Milyon na cash.
Napilitan siyang pumara ng taxi.
Huminto ang isang lumang Toyota Vios. Kulay puti pero naninilaw na ang pintura. Ang driver ay si Mang Nestor, isang 55-anyos na namamasada para sa gamot ng asawa.
Pagkasakay pa lang ni Don Enrico, nagsimula na ang kanyang litanya.
“Ano ba ‘yan Manong! Ang hina naman ng aircon mo!” reklamo ni Enrico habang nagpapaypay. “Amoy sigarilyo pa! Hindi mo ba nililinis ‘to?”
“Pasensya na po, Sir,” magalang na sagot ni Mang Nestor. “Sira po kasi ang compressor, ipapagawa ko pa lang po kapag nakaipon.”
“Puro ka dahilan!” singhal ni Enrico. “Kaya hindi kayo umaasenso eh. Ang bulok ng serbisyo niyo. Tignan mo ‘yang upuan mo, may punit! At ‘yang makina mo, parang bibigay na! Karag-karag!”
Sa buong biyahe mula Makati hanggang Ortigas, walang tigil ang panlalait ni Don Enrico. Kesyo ang bagal magmaneho, kesyo ang pangit ng sasakyan, kesyo “bobo” dumiskarte sa trapik.
Tahimik lang si Mang Nestor. “Opo, Sir. Sorry po, Sir.”
Pagdating sa tapat ng opisina, padabog na nagbayad si Enrico.
“O, eto 500! Keep the change! Ipaayos mo ‘yang bulok mong taxi ha!”
Bumaba si Enrico at mabilis na pumasok sa building, dala ang inis sa dibdib.
Pagpasok niya sa elevator, pinindot niya ang 15th floor. Kinuha niya ang panyo para magpunas ng pawis.
Biglang nanlaki ang mata niya.
Gumaan ang pakiramdam niya.
Wala ang itim na leather bag.
Naiwan niya sa taxi!
“Diyos ko! Ang payroll!” sigaw ni Enrico. Pinindot niya agad ang Ground Floor.
Tumakbo siya palabas ng lobby. “Guard! Yung taxi kanina! Yung luma! Nakita mo?!”
“Nakaalis na po, Sir!” sagot ng guard.
Nanghina ang tuhod ni Enrico. Napaupo siya sa gutter.
“Tapos na,” bulong niya. “Sino ba naman ang magsasauli ng tatlong milyon? Lalo na’t nilait-lait ko pa siya? Siguradong itatakbo na ‘yun ng driver. Bulok ang sasakyan niya, kailangan niya ng pera. Tanga ko! Ang tanga-tanga ko!”
Iniisip na niya kung paano ipapaliwanag sa mga empleyado na walang sweldo. Iniisip na niya ang galit ng mga tao.
Lumipas ang sampung minuto. Nawawalan na siya ng pag-asa.
Biglang may bumusinang malakas. BEEP! BEEP!
Isang lumang taxi ang huminto sa tapat niya nang mabilis. Bumukas ang pinto at lumabas si Mang Nestor—tumatakbo, hinihingal, at hawak ang itim na bag.
“Sir! Sir!” sigaw ni Mang Nestor.
Natulala si Don Enrico.
Inabot ni Mang Nestor ang bag.
“Naiwan niyo po sa backseat,” hingal na sabi ng driver. “Buti na lang po napansin ko agad bago ako makasakay ng ibang pasahero. Hinabol ko po kayo pabalik.”
Nanginginig na kinuha ni Enrico ang bag. Binuksan niya. Kumpleto ang pera. Walang kulang kahit singkong duling.
Tumingin si Enrico kay Mang Nestor. Nakita niya ang pawis sa noo ng matanda, ang luma nitong sando sa ilalim ng uniporme, at ang taxi nitong karag-karag.
“Manong…” garalgal na boses ni Enrico. “Tatlong milyon ‘to. Pwede mo nang bilhin ang bago mong taxi dito. Pwede mo nang ayusin ang buhay mo. Bakit mo isinauli? Eh ang dami kong sinabing masama sa’yo kanina?”
Ngumiti si Mang Nestor habang pinupunasan ang pawis gamit ang bimpo.
“Sir, mahirap lang po ako,” sagot ni Nestor. “Bulok po ang taxi ko, mainit, at maingay. Pero ang prinsipyo ko po, hindi bulok. Aanhin ko ang tatlong milyon kung galing naman sa nakaw? Hindi ko po kayang pakainin ang pamilya ko ng perang hindi ko pinaghirapan. Mas gusto ko pong matulog nang mahimbing sa gabi.”
Napaluha si Don Enrico. Sa buong buhay niya, akala niya ang yaman ay nasa ganda ng kotse at dami ng pera. Pero sa harap ng simpleng driver na ito, naramdaman niyang napaka-dukha niya pagdating sa ugali.
“Manong, anong pangalan mo?”
“Nestor po, Sir.”
“Nestor,” pinunasan ni Enrico ang luha niya. “Huwag ka nang mamasada bukas.”
Nagulat si Nestor. “P-Po? Sir, huwag naman po. Kailangan ko po ng trabaho…”
“Hindi,” iling ni Enrico. “Huwag ka nang mamasada para sa iba.”
Kinuha ni Enrico ang calling card niya at nagsulat ng note sa likod.
“Pumunta ka sa opisina ko bukas. Maglalabas ako ng tseke. Bibigyan kita ng kapital. Hindi lang pampaayos ng taxi mo, kundi pambili ng tatlong bagong unit.”
“S-Sir?”
“Seryoso ako,” sabi ni Enrico. “Magtayo ka ng sarili mong Transport Service. Kailangan ko ng trustworthy partner para sa service ng mga empleyado ko. At wala na akong kilalang mas tapat pa sa’yo.”
Napaiyak si Mang Nestor. “Sir… sobra-sobra po ito…”
“Kulang pa ‘yan sa leksyong itinuro mo sa akin ngayon,” sagot ni Enrico. “Salamat, Nestor. Salamat sa pagbabalik ng tiwala ko sa tao.”
Sa huli, ang negosyanteng puro reklamo ay natutong magpakumbaba. At si Mang Nestor, na dating nagtitiis sa sirang aircon, ay naging may-ari na ng isang fleet ng mga bagong sasakyan—ang gantimpala ng langit sa taong marunong lumugar sa tama kahit walang nakatingin.
PURO REKLAMO ANG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE SA TAXI DRIVER DAHIL SA TAXING MINAMANEHO NITO AT SA DRIVER MISMO PERO NATULALA SIYA NANG HABULIN SIYA NITO PAGBABA NIYA
