Nagluhang nanalangin si Liza: “Sa pangalan ng Diyos, isipin mo ang ating anak!”
Palubog na ang araw sa Maynila ngayong Disyembre, at ang malamig at maalinsangang hangin ay humahaplos sa pagitan ng mga gusaling mataas. Yumakap si Liza sa kanyang tiyan na walong buwan na, nanginginig. Si Marco, ang kanyang asawa, ang pinakamaasikaso niyang lalaki, ngayon ay tila ibang tao; ang kanyang katahimikan ay nakakatakot. Dinala siya rito sa pangako ng sorpresa para sa kanilang ikalimang anibersaryo ng kasal.
Ngunit nang bumagsak ang mabigat na metal na pinto, ang naiwan lamang ay ang pagwhistle ng hangin at malamig na kalungkutan. Humarap si Marco. Wala na sa kanyang mga mata ang init; tanging galit at sama ng loob ang makikita.
“Marco… ano ang nangyayari? Ang lamig dito, balik na tayo sa bahay, please,” nanginig na sabi ni Liza.
Ibinagsak ni Marco sa kanyang mga paa ang isang bungkos ng litrato. Makikita sa mga ito si Liza na palabas ng pribadong klinika kasama ang isang di-kilalang lalaki.
“Magaling kang umarte, Liza. Matagal ko nang hinihintay ang araw na ito,” bulong ni Marco sa pagitan ng ngipin. “Ang batang ito… hindi akin, di ba?”
Nagulat si Liza, at naupo sa kanyang mga tuhod, humahawak sa handrail: “Ano’ng sinasabi mo? Pinsan ko ang kasama ko sa klinika dahil nasa business trip ka! Marco, please, mag-isip ka!”
“Tumahimik ka!” sigaw niya, at hinawakan nang mahigpit ang kanyang baba. “Dumating ang resulta ng prenatal DNA test sa opisina ko kaninang umaga. Resulta: 0%. Hanggang kailan mo ako lolokohin at palalakihin ang anak ng iba?”
“Hindi puwede! Mali ang resulta! Sumpa ko…!” umiiyak si Liza, nahihirapan sa bigat ng kanyang pagbubuntis. “Please, isipin mo ang sanggol… kumikilos siya ngayon mismo… please…”
Tumawa si Marco nang baliw, may nakakatawang ekspresyon sa dilim: “Ang anak ko? Ito ang mantsa ng buhay ko!”
Si Liza, sa gitna ng mga luha at takot, biglang nanahimik nang tumunog ang kanyang telepono. Nang tiningnan niya ang screen, nakita niya ang pangalan ng pamilyar na doktor.
“Liza, may napansin po kami sa test results ninyo. Mali ang naipadala sa opisina ng asawa mo,” sabi ng doktor. “Ang DNA ng bata ay 100% sa iyo, walang duda.”
Si Liza, halo-halong tuwa at gulat, tumingin kay Marco. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit, ngunit higit sa lahat, may halong pagtataka: si Marco… ang kanyang asawa, ay nagalit nang hindi batay sa katotohanan.
“Marco… ang bata ay akin. Lahat ng ito… bakit mo ginawa?” nanginginig na tanong ni Liza.
Ngumiti si Marco, ngunit sa halip na pagluha o galit, nakita ni Liza ang kanyang mukha na puno ng… kahihiyan. “Liza… Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin. Natakot akong mawalan ng kontrol… at napunta ako sa maling desisyon,” sabi niya, halos pabulong.
Sa rooftop, habang ang hangin ng Maynila ay humahaplos sa kanila, nagyakap ang dalawa. Ang bata ay simbolo ng kanilang pagmamahalan, at sa gabi