Ang mga kurtina ay nakalaylay, at sa ibabaw ng mesa ay may maliit na kahon. Binuksan ko iyon, at nakita ko ang mga lumang litrato niya—kasama ang isang batang babae, siguro ang anak niya. Sa ilalim, may isa pang papel.
> “Lani, kung sakaling may kumatok diyan na babaeng nasa singkwenta na, si Liza iyon — ang anak kong matagal kong hinintay. Pakisabi sa kanya, mahal ko pa rin siya. At pakibigay mo sa kanya ang kahon na ito.”
Lumipas ang tatlong buwan. Isang umaga, habang nag-aayos ako sa kusina ng apartment, may kumatok.
Pagbukas ko, isang babaeng may hawak na lumang litrato. “Pasensiya na po… hinahanap ko si Rosa Mendoza. Nanay ko po siya.”
Natigilan ako. Hinila ko ang kahon mula sa aparador at inabot sa kanya. “Iniwan niya ito para sa’yo.”
Nanginginig ang kamay niyang binuksan ang kahon. Binasa niya ang sulat habang tahimik na tumutulo ang luha niya. “Akala ko kinasusuklaman na niya ako…”
Hinawakan ko ang kamay niya. “Hindi. Mahal ka pa rin niya hanggang sa huli.”
Umupo kami pareho sa lumang upuan sa tabi ng bintana kung saan madalas kaming magkape ni Aling Rosa. Habang pinapanood namin ang paglubog ng araw sa labas ng bintana ng apartment, ramdam ko ang presensiya ni Aling Rosa—parang nandoon pa rin siya, nakangiti.
At doon ko natutunan, hindi dugo ang sukatan ng pamilya. Minsan, isang plato lang ng adobo at taos-pusong malasakit ang kailangan para mapuno ang isang puso na matagal nang uhaw sa pagmamahal.
Nang bumalik ako sa apartment ni Aling Rosa, tahimik ang paligid.
