Sa ika-pitong palapag ng isang lumang condominium sa Timog Avenue, Quezon City, nakatira si Sarah. Dalawampu’t walong taong gulang, single, at sanay na sanay sa “solo living.” Sanay siyang kumain mag-isa, matulog mag-isa, at umuwi sa isang madilim na unit matapos ang mahabang araw sa trabaho.
Pero nitong mga nakaraang linggo, ang katahimikan ng kanyang unit ay naging nakabibingi at ang dilim ay naging nakakatakot.
Nagsimula ito sa maliliit na bagay. Isang gabi, pag-uwi niya galing sa overtime, napansin niyang ang kanyang kama—na iniwan niyang magulo at gusot ang kumot kaninang umaga—ay maayos na maayos.
Hotel quality ang pagkatupi ng kumot. Ang mga unan ay naka-fluff. “Baka inayos ko kanina bago umalis at nakalimutan ko lang?” bulong niya sa sarili, bagamat alam niyang nagmamadali siya.
Sumunod na linggo, mas naging kakaiba. Pagpasok niya ng pinto, naamoy niya ang pamilyar na bango. Bawang. Sibuyas. At toyo. Sa kanyang lamesa, may nakahain na mainit-init pang Adobong Manok. May kasama itong sinangag. Ito ang paborito niyang pagkain noong bata pa siya.
Kinabahan si Sarah. Wala siyang housekeeper. Wala siyang binigyan ng susi. Dahil sa takot, nag-install siya ng CCTV camera na konektado sa cellphone niya.
Kinabukasan, habang nasa opisina, tumunog ang alert ng kanyang cellphone: MOTION DETECTED. Nanginig ang kamay ni Sarah habang pinapanood ang live feed.
Nakita niya ang isang taong naka-hoodie na pumasok gamit ang susi. Hindi ito nagnanakaw. Dumiretso ito sa kusina para magluto at pagkatapos ay inayos ang kanyang kwarto.
Para kay Sarah, ito ang pinaka-nakakatakot na uri ng stalker. Ang taong gustong maging parte ng buhay niya nang walang pahintulot.
Dali-daling umuwi si Sarah ng hapon na iyon. Hindi na siya pumasok sa loob ng unit nang mag-isa. Dumiretso siya sa hardware store at bumili ng pinakamahal at pinakamatibay na Double Deadbolt Lock.
Pinalitan niya ang lahat. “Hinding-hindi ka na makakapasok,” bulong niya habang nanginginig na ini-install ang bagong lock.
Gabi na nang matapos siya. Alas-onse ng gabi, biglang namatay ang ilaw. Brownout. Nabalot ng dilim ang buong Quezon City.
Sa gitna ng nakabibinging katahimikan, biglang tumunog ang telepono ni Sarah. KRIIING! Napatalon siya sa gulat. Unregistered Number. Sinagot niya ito, nanginginig ang boses.
“H-Hello? Sino ‘to?” tanong niya. Puro static lang ang naririnig niya sa kabilang linya. Tapos, may nagsalita. Isang boses ng lalaki na paos at hirap magsalita. “Sarah… Huwag mong isara ang pinto… Papasok ako…” Binabaan siya ng telepono.
DOOG. DOOG. DOOG.
May mabibigat na yapak sa labas ng pinto. Huminto ang yapak sa tapat mismo ng unit niya. Narinig ni Sarah ang kalansing ng mga susi.
Sinubukan ng tao sa labas na ipasok ang susi sa doorknob, pero dahil pinalitan na ni Sarah ang lock, hindi ito pumasok. Kinalampag nito ang pinto nang malakas! BLAG! BLAG!
“BUKSAN MO!” sigaw ng boses sa labas. Galit? Desperado? Hindi mawari ni Sarah. Umatras si Sarah hanggang sa mapasandal siya sa pader, hawak ang pepper spray. “Parang awa mo na… layuan mo ako!” iyak niya.
Biglang tumigil ang kalampag. May narinig siyang mahinang boses. “Anak… lalamig ang Sinigang…”
Natigilan si Sarah. Ang tawag na “Anak.” At ang Sinigang. Dahan-dahan, sumilip siya sa peephole. Sa ilaw ng emergency light, nakita niya ang isang matandang lalaki na nakaupo sa sahig, yakap ang isang tupperware. Si Mang Berting, ang tatay niyang limang taon nang nawawala.
Binuksan ni Sarah ang pinto. Ang matanda ay payat, marungis, at suot ang kupas na uniporme ng security guard. “Tay?” iyak ni Sarah. “Bakit?”
“Nahihiya ako, anak,” bulong ng matanda. “Wala akong trabaho. Dati akong maintenance dito kaya may naitago akong master key.
Nakita ko sa CCTV na pumapayat ka… na-guilty ako. Gusto lang kitang alagaan kahit patago. Pero pinalitan mo na ang lock… hindi ko na maibigay ang pagkain mo.”
Niyakap ni Sarah ang ama nang mahigpit. Ang “halimaw” na kinatatakutan niya ay ang kanya palang anghel de la guwardiya na nahihiyang magpakita dahil sa kahirapan.
Pinasok niya ang ama sa loob at sa gabing iyon, nalaman ni Sarah na kahit anong lock ang ilagay mo, ang pagmamahal ng magulang ay laging gagawa ng paraan para kumatok