NAMUTLA ANG ISANG NURSE NANG IBA ANG DAAN NA TINAHAK NG SINAKYAN NIYANG TAXI AT BIGLANG NI-LOCK NG DRIVER ANG MGA PINTO, ALAM NIYANG DELIKADO NA ANG SITWASYON KAYA NAGKUNWARI SIYANG KAUSAP ANG ASAWA NIYANG PULIS
Alas-onse na ng gabi nang matapos ang shift ni Clara sa Southern Philippines Medical Center (SPMC) sa Davao City. Pagod na pagod ang kanyang katawan matapos ang labindalawang oras na pag-aasikaso sa mga pasyente sa Emergency Room. Umuulan nang malakas sa labas, kaya naman pahirapan ang pagsakay. Basang-basa na ang kanyang puting uniporme at scrub suit bago siya pinalad na makapara ng isang puting taxi.
“Sa Matina po, Manong,” sabi ni Clara pagkasakay niya sa backseat.
Tumango lang ang driver. Nakasuot ito ng sumbrero na halos takpan na ang mata at may suot na itim na face mask. Amoy sigarilyo at lumang air freshener ang loob ng sasakyan. Ipinikit ni Clara ang kanyang mga mata para sana umidlip saglit habang bumabagtas sila sa J.P. Laurel Avenue.
Ilang minuto ang lumipas, naramdaman ni Clara na lumiko ang sasakyan. Nang idilat niya ang kanyang mga mata, nagtaka siya. Wala sila sa main highway. Nasa isang madilim at masikip na eskinita sila na hindi naman dinadaanan ng mga pampasaherong sasakyan. Puro mga warehouse at talahiban ang nasa paligid.
“Manong, teka lang po,” sita ni Clara, kinakabahan. “Bakit po tayo dito dumaan? Sa highway po ang daan pauwi sa amin.”
Hindi sumagot ang driver. Sa halip, tumingin ito sa rearview mirror. Nakita ni Clara ang mata nito—malamig at nakakatakot.
Biglang narinig ni Clara ang tunog na nagpatigil ng kanyang paghinga.
CLICK.
Ni-lock ng driver ang lahat ng pinto gamit ang central lock sa driver’s side.
Nanlamig ang buong katawan ni Clara. Mabilis ang tibok ng puso niya. Dug-dug. Dug-dug. Alam niya ang mga balita. Alam niya ang nangyayari sa mga babaeng sumasakay ng taxi tapos hindi na nakakauwi. Holdap? Kidnap? O mas masahol pa?
Sinubukan niyang buksan ang pinto sa tabi niya. Locked. Wala ring handle ang bintana. Nakulong siya.
Gusto niyang sumigaw, pero alam niyang walang makakarinig sa kanya sa liblib na lugar na iyon at malakas ang ulan. Kailangan niyang mag-isip. Kailangan niyang gamitin ang utak niya.
Kinuha niya ang kanyang cellphone. Walang signal ang data, pero may bar naman pang-call. Pero sa halip na tumawag talaga, nagkunwari siya. Idinikit niya ang telepono sa tenga niya at nagsalita nang malakas at buo ang boses para marinig ng driver.
“Hello, Mahal? Opo, Sir! Nandito na ako sa taxi,” panimula ni Clara, na ang boses ay pinatatag ng adrenaline.
Tumingin ulit ang driver sa salamin.
“Opo, Commander,” dagdag ni Clara, binibigyan ng diin ang salitang ‘Commander’. “Pauwi na ako. Ano? Nandyan na kayo sa kanto ng bahay? Kasama mo ba ang tropa mo sa Davao City Police Office? Ah, may checkpoint kayo ngayon dyan? Mabuti naman.”
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Napansin ni Clara na medyo bumagal ang takbo ng sasakyan. Nakikinig ang driver.
“Oo, Mahal. Hinihintay niyo na ako? Sige, sabihin ko sa driver,” patuloy ni Clara, habang tinititigan nang matalim ang likod ng ulo ng driver. “Oo, naka-uniporme pa rin ako. By the way, Mahal, ipapatanong ko lang sana kung narecord na ba sa LTO yung Plate Number na tinext ko sa’yo kanina bago ako sumakay? Yung L-W-V…”
Sinadya ni Clara na banggitin ang plate number ng taxi nang malakas.
“Ah, narecord na? At nasa GPS tracking niyo na ako ngayon? Sige. Sabi mo, kapag hindi ako nakarating dyan sa loob ng limang minuto, ipapa-alarm mo sa lahat ng patrol cars sa area? Sige po, Sir! Copy that!”
Sa puntong iyon, nakita ni Clara ang takot sa kilos ng driver. Namutla ito. Nanginginig ang kamay sa manibela. Ang akala niyang simpleng biktima ay asawa pala ng isang mataas na opisyal ng pulis na may nakaabang na checkpoint.
Biglang huminto ang sasakyan sa gilid ng madilim na kalsada.
“Bumaba ka na!” sigaw ng driver, halatang natataranta. “Bumaba ka na dito! Sira ang makina ko! Hindi kita maihahatid!”
Binuksan ng driver ang lock ng pinto.
Hindi na nagtanong si Clara. Mabilis pa sa kidlat, binuksan niya ang pinto at tumalon palabas ng taxi kahit malakas ang ulan.
Humarurot palayo ang taxi, halosi magkanda-leche-leche sa pagmamaneho para lang makatakas.
Naiwan si Clara sa gitna ng ulan, nanginginig, basang-basa, pero buhay.
Tumakbo siya. Tumakbo siya nang mabilis pabalik sa direksyon kung saan may nakikita siyang liwanag. Hindi niya ininda ang putik na tumatalsik sa kanyang puting uniporme. Ang mahalaga ay makalayo siya sa lugar na iyon.
Matapos ang ilang minutong pagtakbo, nakita niya ang isang gusali na may asul at pulang ilaw. Isang Police Station.
Pagpasok niya sa istasyon, sinalubong siya ng gulat na desk officer.
“Ma’am? Nurse? Anong nangyari? Bakit basang-basa kayo?”
Napaluhod si Clara sa sahig at doon na bumigay. Humagulgol siya ng iyak. Iyak ng pasasalamat. Iyak ng relief.
“Ligtas ako… Ligtas ako…” bulong niya.
Kinuwento niya ang lahat sa pulis. Agad na naglabas ng alarm ang istasyon para hanapin ang taxi base sa plate number na natatandaan ni Clara. Nalaman nilang colorum pala ito at sangkot sa serye ng nakawan.
Nang gabing iyon, habang hinihintay ang kanyang totoong asawa (na isang guro at hindi pulis) para sunduin siya, narealize ni Clara na ang kanyang uniporme ay hindi lang pang-ospital. Sa oras ng panganib, ang kanyang talino at lakas ng loob ang naging pinakamabisang sandata para makauwi nang buhay.