BINLOCK NG BOYFRIEND KO ANG AKING PAMILYA DAHIL AYAW NIYA DAW NA MAY MAKIALAM SA AMING DALAWA
DEAR KUYA MID,
Hanggang ngayon, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa’kin kung gaano kabilis nagbago ang lahat.
Isang gabi, habang nakahiga ako at walang magawa, naisipan kong maglinis ng phone—tanggal ng old chats, silip ng settings, mga ganung bagay. Hanggang sa napunta ako sa block list. Wala lang, curiosity lang talaga. Pero sa isang iglap,na shock ako ng sobra.
Nandoon ang pangalan ni Mama.
Sunod si Papa.
At mas lalong nanikip ang dibdib ko nang makita ko pati dalawa kong kuya.
Nanlamig ang kamay ko. Hindi ako makapaniwala. Una kong naisip, “Ako ba ‘to? Baka napindot ko lang?” Pero hindi. Isang pangalan pa lang, alam ko na,hindi ako ang gumawa nito.
Dalawang linggo pa lang kaming mag-jowa.
DALAWANG LINGGO.
Sa loob ng dalawang linggong ‘yon, akala ko sweet siya. Maalaga. Palaging nagtatanong kung kumain na ako, kung nakauwi na ba ako. Akala ko concern lang. Hindi ko namalayan, kontrol na pala.
Tinawagan ko siya agad. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy.
“Bakit naka-block ang pamilya ko sa account ko?” diretso kong tanong.
Saglit siyang natahimik, tapos parang wala lang niyang sinabi,
“Para walang makaistorbo sa atin. Ayoko kasi ng may nakikialam sa relasyon natin.”
Parang may pumutok sa loob ng ulo ko.
“Walang makaistorbo?” ulit ko, nanginginig na ang boses ko. “Pamilya ko ‘yon. Mama at Papa ko ‘yon.”
Ang sagot niya? Mas lalong nagpasiklab ng galit ko.
“Eh kasi baka impluwensyahan ka nila. Gusto ko tayo lang. Dapat ako lang ang pinapakinggan mo.”
Doon ko naramdaman ‘yung bigat sa dibdib. Yung klase ng bigat na hindi galing sa sakit, kundi sa takot. Bigla kong naalala lahat ng maliliit na red flags na binalewala ko,yung pag selos niya kahit sa simpleng kwento, yung pagkainis niya kapag sinasabi kong uuwi ako sa amin, yung tanong niya kung bakit kailangan ko pang makinig sa opinyon ng iba.
Bigla kong nakita ang malinaw na larawan:
Hindi ito pagmamahal. Pagkontrol ito.
Huminga ako nang malalim. Tahimik siya sa kabilang linya, siguro akala niya maiintindihan ko. Mali siya.
Mahinahon pero buo ang loob kong sinabi,
“Alam mo, kung kaya mong i-block ang pamilya ko nang hindi ko alam, mas kaya kitang i-block sa mas importante.”
Natahimik siya. “Ano bang ibig mong—”
Hindi ko na siya pinatapos.
“At dahil diyan, bino-block na rin kita sa buhay ko.”
Pinatay ko ang tawag. Hindi ko na binasa ang sunod-sunod niyang messages. Hindi ko na hinintay ang paliwanag, ang pagmamakaawa, o ang galit. Binlock ko siya,hindi lang sa phone, kundi sa lahat ng parte ng buhay ko.
Masakit? Oo.
Nakakabigla? Sobra.
Pero mas natakot ako sa ideya na kung dalawang linggo pa lang kaya na niyang burahin ang pamilya ko sa mundo ko, ano pa kaya ang kaya niyang burahin kapag tumagal?
Minsan, hindi sapat ang kilig.
Hindi lahat ng “mahal kita” ay ligtas.
At hindi lahat ng taong gustong “kayo lang” ay may mabuting intensyon.
Mas pinili kong mawala ang isang boyfriend kaysa mawala ang sarili ko,at ang pamilyang unang nagmahal sa akin.
At sa desisyong ‘yon, kahit masakit, alam kong tama ako.