Babaeng pulube Niliguan ko Binihisan ko At Dinala Sa Bahay. Hindi ko Inakala Na Isa Pala Siya Sa May Ari Ng Mga Mall Sa Pilipinas.
Dear Kuya Psl,
Ako si Jomel. Isang ordinaryong lalaki na nabubuhay sa simpleng paraan. Walangaman, walang impluwensya, sapat lang ang kita para sa araw-araw. Sanay akong tumulong kahit kapos, dahil lumaki akong walang-wala at alam ko ang pakiramdam ng mapag-iwanan ng mundo.
Isang gabi, pauwi ako galing trabaho nang makita ko siya sa gilid ng kalsada. Isang babaeng pulubi, payat, marumi ang damit, at halatang ilang araw nang hindi nakakakain. Basa ang buhok niya sa ulan, nanginginig sa lamig, at ang mga mata niya ay punong-puno ng pagod at lungkot. Maraming taong dumadaan, pero walang tumitingin. Parang hindi siya tao sa paningin ng iba.
Hindi ko alam kung bakit, pero may bumigat sa dibdib ko. Nilapitan ko siya. Inalok ko ng pagkain na baon ko sana. Nanginginig ang kamay niya habang tinatanggap iyon. Doon ko naramdaman na hindi ko siya kayang iwanan.
Dinala ko siya sa bahay ko. Maliit lang ang inuupahan kong kwarto, pero iyon lang ang kaya kong ialay. Pinagluto ko siya, pinahiram ng malinis na damit, at pinayagan na maligo. Habang naghihintay ako sa labas, iniisip ko kung tama ba ang ginawa ko. Pero mas mali para sa akin ang pabayaan siya sa kalsada.
Paglabas niya, halos hindi ko siya nakilala. Malinis na ang mukha, maayos ang buhok, at kahit simple lang ang suot, may kakaibang dignidad sa kilos niya. Ipinakilala niya ang sarili bilang Mara. Tahimik siyang magsalita, may edukasyon ang pananalita, at may lungkot na tinatago sa ngiti.
Ilang araw siyang nanatili sa akin. Tinulungan ko siyang makabangon. Naghahanap ako ng trabahong pwede niyang pasukan, kahit pansamantala lang. Habang tumatagal, mas nakikilala ko siya. Marunong siyang makinig, may malasakit, at may lalim ang pag-iisip. Unti-unti, nahulog ang loob ko sa kanya, kahit alam kong mahirap ang sitwasyon namin.
Isang umaga, bigla siyang nawala. Walang paalam, walang bakas. Akala ko iniwan niya lang ako. Masakit, pero tinanggap ko. Iniisip ko na baka ganun talaga ang buhay. Hindi lahat ng tinutulungan mo ay mananatili.
Makalipas ang ilang buwan, nakapasok ako bilang maintenance staff sa isang malaking mall. Isang araw ng pagbubukas ng bagong wing, nagtipon ang mga empleyado. Ipinakilala ang isa sa mga may-ari. Nang lumabas siya sa entablado, parang huminto ang mundo ko.
Si Mara.
Eleganteng bihis, maayos ang tindig, at may awtoridad sa bawat salita. Halos hindi ako makahinga. Hindi ko maunawaan ang nakita ko. Ang babaeng tinulungan ko, ang babaeng pinatuloy ko sa maliit kong kwarto, ay isa palang may-ari ng mga mall sa buong Pilipinas.
Nagkatinginan kami. Nakilala niya ako agad. Pagkatapos ng programa, nilapitan niya ako. Doon niya ikinuwento ang totoo. Nagdaan siya sa matinding problema sa pamilya. Pinagkaitan, iniwan, at sinubok ng mga taong pinagkakatiwalaan niya. Pinili niyang mawala at maranasan ang tunay na mukha ng mundo.
Sinabi niyang hindi niya kailanman makakalimutan ang gabing tinulungan ko siya nang wala akong hinihintay na kapalit. Hindi ko siya tinanong kung sino siya, hindi ko hinusgahan ang anyo niya. Tinuring ko siyang tao.
Doon ko napagtanto na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa puso. Hindi niya ako minahal dahil sa itsura o estado ko sa buhay, kundi dahil sa kabutihang ipinakita ko noong siya ay nasa pinakamababang punto ng kanyang buhay.
Hindi nagbago ang pakikitungo niya sa akin. Nanatili siyang simple kapag kasama ako. Hindi niya ipinagmalaki ang yaman niya. Sa halip, pinatunayan niyang ang tunay na pag-ibig ay marunong bumaba, umunawa, at tumanaw ng utang na loob.
Huwag mong maliitin ang isang tao base sa kanyang itsura o kalagayan. Hindi mo alam kung anong kwento ang dala niya. Ang kabutihang ginagawa mo nang tahimik ay may balik na hindi mo inaasahan. At higit sa lahat, ang tunay na pag-ibig ay nagsisimula sa malasakit, hindi sa yaman.