DOOG. DOOG. DOOG.
May mabibigat na yapak sa labas ng pinto. Huminto ang yapak sa tapat mismo ng unit niya. Narinig ni Sarah ang kalansing ng mga susi.
Sinubukan ng tao sa labas na ipasok ang susi sa doorknob, pero dahil pinalitan na ni Sarah ang lock, hindi ito pumasok. Kinalampag nito ang pinto nang malakas! BLAG! BLAG!
“BUKSAN MO!” sigaw ng boses sa labas. Galit? Desperado? Hindi mawari ni Sarah. Umatras si Sarah hanggang sa mapasandal siya sa pader, hawak ang pepper spray. “Parang awa mo na… layuan mo ako!” iyak niya.
Biglang tumigil ang kalampag. May narinig siyang mahinang boses. “Anak… lalamig ang Sinigang…”
Natigilan si Sarah. Ang tawag na “Anak.” At ang Sinigang. Dahan-dahan, sumilip siya sa peephole. Sa ilaw ng emergency light, nakita niya ang isang matandang lalaki na nakaupo sa sahig, yakap ang isang tupperware. Si Mang Berting, ang tatay niyang limang taon nang nawawala.
Binuksan ni Sarah ang pinto. Ang matanda ay payat, marungis, at suot ang kupas na uniporme ng security guard. “Tay?” iyak ni Sarah. “Bakit?”
“Nahihiya ako, anak,” bulong ng matanda. “Wala akong trabaho. Dati akong maintenance dito kaya may naitago akong master key.
Nakita ko sa CCTV na pumapayat ka… na-guilty ako. Gusto lang kitang alagaan kahit patago. Pero pinalitan mo na ang lock… hindi ko na maibigay ang pagkain mo.”
Niyakap ni Sarah ang ama nang mahigpit. Ang “halimaw” na kinatatakutan niya ay ang kanya palang anghel de la guwardiya na nahihiyang magpakita dahil sa kahirapan.
Pinasok niya ang ama sa loob at sa gabing iyon, nalaman ni Sarah na kahit anong lock ang ilagay mo, ang pagmamahal ng magulang ay laging gagawa ng paraan para kumatok.
“H-Hello? Sino ‘to?” tanong niya. Puro static lang ang naririnig niya sa kabilang linya. Tapos, may nagsalita. Isang boses ng lalaki na paos at hirap magsalita. “Sarah… Huwag mong isara ang pinto… Papasok ako…” Binabaan siya ng telepono.
