Feeling ni Vanessa ay nasa pelikula siya. Runaway Bride. Ang ganda ng ending.
Pero pagdating nila sa highway ng Lipa, biglang may narinig silang wang-wang.
WEE-WOO-WEE-WOO!
Sa likod nila, tatlong mobile ng HPG (Highway Patrol Group) at dalawang pulis na naka-motor ang humahabol.
“Brix? Bakit may pulis?” kabadong tanong ni Vanessa. “Overspeeding ka ba?”
“H-Hindi ko alam!” pinagpawisan si Brix. “Bakit sila nakabuntot?”
“ITABI MO! ITABI MO ANG SASAKYAN!” sigaw ng pulis sa megaphone.
Napilitang itabi ni Brix ang sports car. Agad silang pinalibutan ng mga pulis na nakabunot ang baril.
“BABA! DAPA SA LUPA!” sigaw ng mga otoridad.
“Sir! Sir! Wala po kaming ginawa!” sigaw ni Vanessa habang umiiyak, sira na ang makeup, at ang gown niya ay puno ng alikabok sa kalsada.
Pinosasan si Brix.
“Anong walang ginawa?!” sigaw ng HPG Officer. “Kanina pa naka-alarm ang kotseng ‘to! Ninakaw ito sa Makati kaninang umaga! Carnap ‘to! Ikaw lalaki, Carnapping ang kaso mo. At ikaw babae, kasabwat ka!”
“WHAT?!” sigaw ni Vanessa. Tumingin siya kay Brix. “Ninakaw mo lang ‘to?!”
“Eh… gusto lang naman kita mapabilib babe eh!” katwiran ni Brix habang isinasakay sa patrol car. “Hiram lang sana, isosoli ko din!”
Dinala sila sa presinto. Iyak nang iyak si Vanessa habang ine-explain sa pulis na bride lang siya na sumama at wala siyang kinalaman sa nakaw. Buti na lang, naniwala ang imbestigador matapos ang mahabang pakiusapan, pero kailangan pa rin niyang magbigay ng statement.
Alas-tres na ng hapon nang makalabas si Vanessa sa presinto. Wala siyang pera. Wala siyang cellphone (naiwan sa pouch ng maid of honor). Naka-gown pa rin siya na marumi na.
Gutom na gutom siya. At na-realize niya ang malaking pagkakamali niya.
Si Dante.
“Baka hinihintay pa ako ni Dante,” bulong niya sa sarili. “Mahal na mahal ako nun. Siguradong umiiyak ‘yun sa simbahan ngayon. Magmamakaawa ako. Sasabihin ko na-kidnap ako o na-brainwash.”
Pumara siya ng tricycle.
“Manong, sa Lomian ni Kapitan po. Dun ang reception,” sabi niya. “Wala akong pera pero babayaran ako ng groom pagdating dun.”
Mabilis ang takbo ng tricycle. Buong biyahe, nagpapraktis si Vanessa ng iiyakan.
Dante… patawarin mo ako… nagkamali ako… ikaw lang ang mahal ko.
Pagdating sa reception venue, inasahan niyang makakakita ng malungkot na paligid. Inasahan niyang nakatago na ang mga pagkain at nagliligpit na ang mga waiter.
Pero laking gulat niya.
Mula sa labas, rinig na rinig ang tugtog.
“Kahit maputi na ang buhok ko…” (Remix version na pang-sayaw).
Pumasok si Vanessa. Ang daming tao! Ang mga bisita ay nagtatawanan. Ang mga ninong ay nag-iinuman ng Lambanog.
At sa gitna ng Buffet Table, nakita niya si Dante.
Wala na itong suot na amerikana. Naka-sando na lang sa loob ng Barong at nakatupi ang manggas.
Hawak ni Dante ang isang malaking platito na puno ng Lechon Balat, Kalderetang Kambing, at Seafood.
Tumatawa si Dante habang kausap ang Best Man.
“Pare, buti na lang umalis!” hagalpak ni Dante habang nginunguya ang lechon. “Biruin mo, kung natuloy ‘yun, under the saya ako habambuhay! Ubos ang pera ko sa luho! Salamat kay Lord at nailayo ako sa disgrasya!”
“Oo nga pare!” sagot ng Best Man. “Tsaka tignan mo, dahil wala na ang bride, solb tayo sa pagkain! Walang magbabawal sa’yo na kumain ng taba!”
Natigilan si Vanessa. Hindi umiiyak si Dante. Nagce-celebrate ito!
Lumapit si Vanessa, humahangos.
“Dante!” sigaw niya.
Tumahimik ang buong reception. Tumigil ang music. Lahat ng mata, nakatingin sa bride na gusgusin.
“V-Vanessa?” gulat na sabi ni Dante. “Bakit ka nandito? Nasan ang Sports Car mo? Nasan ang Prince Charming mo?”
Lumapit si Vanessa at lumuhod sa paanan ni Dante.
“Hon, sorry!” iyak niya. “Carnapper pala siya! Naloko ako! Akala ko mayaman siya! Ikaw pala talaga ang mahal ko! Patawarin mo na ako, ituloy na natin ang kasal! Nandito na ako oh!”
Tinitigan siya ni Dante. Tinitigan siya ng mga magulang ni Dante na galit na galit. Tinitigan siya ng mga bisita na may hawak na lechon.
Dahan-dahang lumapit si Dante. Inakala ni Vanessa na itatayo siya nito at yayakapin.
Pero kumuha si Dante ng isang piraso ng malutong na balat ng lechon.
“Vanessa,” seryosong sabi ni Dante.
“Yes, honey?” umaasang sagot ni Vanessa.
“Kumain ka na ba?” tanong ni Dante.
“Hindi pa! Gutom na gutom na ako!” sagot ni Vanessa.
“Mabuti naman,” ngumiti si Dante. “Kasi itong lechon na ‘to… para lang sa mga loyal. Ang mga traydor, dun sa labas kumain ng alikabok.”
BOOM!
Naghiyawan ang buong crowd!
“AYUN OH! BURN!” sigaw ng mga barkada ni Dante.
“Umalis ka na,” dagdag ni Dante, matigas at buo ang loob. “Yung Dante na mahal na mahal ka? Sumama na sa Sports Car kanina. Ang naiwan dito, si Dante na busog at masaya. Hindi ako spare tire na babalikan mo kapag na-flat ka.”
“Pero Dante…”
“Guard!” tawag ni Dante sa tanod na nagbabantay. “Paki-labas po ang gatecrasher. Nakaka-istorbo sa videoke.”
Walang nagawa si Vanessa. Hiyang-hiya siya habang inaalalayan palabas ng mga tanod. Habang naglalakad siya palayo, narinig niya ang tawanan ng mga tao at ang muling pagtugtog ng musika.
Naiwan siyang naglalakad sa gilid ng kalsada, walang pera, walang asawa, walang sports car. Ang tanging dala niya ay ang aral na sa Batangas, ang totoong yaman ay hindi ang kotseng mabilis, kundi ang pagmamahal na tapat—at kapag pinalitan mo ‘yun ng bakal, kalawang at karma ang aabutin mo.
Sa loob ng reception, itinaas ni Dante ang baso ng alak.
“Mabuhay ang kalayaan!” sigaw niya.
“MABUHAY!” sagot ng lahat.
At iyon ang naging pinakamasayang “Failed Wedding” sa kasaysayan ng Taal.
“Secret, babe! Surprise!” kindat ni Brix habang pinapaingay ang makina.
