“You see,” sabi ni Mang Ambo habang nakaturo kay Kevin, “You seem to operate under the erroneous assumption that your employment in the BPO industry, and your affectation of a Western accent, grants you a position of superiority over the rest of us. However, your grasp of the English language is, frankly, pedestrian at best. Your syntax is clumsy, your vocabulary is limited, and your excessive use of fillers such as ‘like’ and ‘you know’ betrays a lack of genuine linguistic proficiency.”
Nganga ang mga pasahero. Yung estudyante, tinanggal ang earphones. Yung ale, napapalakpak nang mahina.
Namula si Kevin. Gusto niyang sumagot, pero loading ang utak niya. “Uhm… wait… what?”
“Furthermore,” dagdag ni Mang Ambo, mas lalong ginanahan. “You reprimanded me for not accelerating despite the green light. Had you been observing the road with the same intensity you devote to your vanity, you would have noticed the pedestrian crossing the street—an elderly woman who walks with difficulty. Safety, my dear boy, takes precedence over your punctuality. If you are truly running late, it is a failure of your own time management, not a failure of my driving skills.”
“Now,” ngumiti si Mang Ambo nang nakakaloko. “If you wish to disembark and seek a mode of transportation that aligns more closely with your perceived status—perhaps a helicopter or a flying carpet—you are free to do so. Otherwise, I suggest you sit down, shut your mouth, and allow me to convey these good people to their destinations in peace. Am I making myself clear?”
Katahimikan.
Parang may dumaang anghel. Walang makapagsalita.
Si Kevin, na kanina ay parang Dragon kung bumuga ng apoy, ngayon ay parang basang sisiw na naging Butiki. Pulang-pula ang mukha niya. Ang ID lace niya ay parang gusto na niyang kainin sa hiya.
“Y-Yes po… Manong… este, Sir,” nauutal na sagot ni Kevin. Nawala ang slang. Bumalik sa Tondo accent.
“Very good,” sabi ni Mang Ambo. Isinuot niya ulit ang shades niya. “Let us proceed.”
Pinaandar ulit ni Mang Ambo ang jeep.
Binasag ng isang pasahero ang katahimikan. “Manong! Grabe! Ang galing niyo mag-English! Ano po ba kayo dati?”
Tumingin si Mang Ambo sa rearview mirror at ngumiti.
“Ah, yun ba?” tawa ni Mang Ambo. “Retired English Professor ako sa University of the Philippines ng tatlumpung taon. Department Head din ako noon. Naboring lang ako sa bahay kaya naisipan kong mamasada ng jeep para libangan. Eh pasensya na, medyo allergic ako sa wrong grammar at bad manners.”
BOOM!
Naghiyawan at nagpalakpakan ang buong jeepney!
“Woooh! Professor pala eh!” sigaw ng estudyante. “Lodi!”
“Pahiya konti, uwi,” parinig ng ale kay Kevin.
Si Kevin? Hindi na siya nagsalita. Yumuko na lang siya at nagkunwaring tulog. Pagdating sa Welcome Rotonda, mabilis siyang bumaba na parang magnanakaw. Ni hindi na niya kinuha ang sukli niya.
Mula noon, naging alamat si Mang Ambo sa rutang iyon. At si Kevin? Nabalitaan ng mga kasamahan niya na mula nung araw na ‘yun, hindi na siya nag-e-English sa labas ng opisina. At higit sa lahat, tuwing sasakay siya ng jeep, “Po” at “Opo” na ang gamit niya, dahil hindi niya alam kung ang driver na masasakyan niya ay isa palang Nuclear Physicist na nagpapanggap lang na tsuper.
Huwag judge nang judge sa panlabas na anyo. Dahil sa Pilipinas, baka ang katabi mo sa jeep ay mas matalino pa sa CEO niyo.
Nagpatuloy si Mang Ambo, at ang kanyang English ay grammatically flawless.
