Linggo ng umaga. Ito lang ang araw na walang pasok si Elena sa pabrika. Pero imbes na pahinga, tambak na labahin at hugasin ang sumalubong sa kanya.
Mainit ang ulo ni Elena. Alas-otso na ng umaga, pero ang mister niyang si Mario ay nakahilata pa sa sofa, humihilik, at tulo-laway pa. Nakabukas ang TV, pero siya ang pinapanood nito.
Padabog na naghugas ng pinggan si Elena. Ibinabagsak niya ang mga plato at kutsara para maglikha ng ingay.
KLANG! BLAG!
“Napaka-tamad naman talaga!” parinig ni Elena. “Ang ibang mister, nagdidilig na o kaya nagwawalis sa labas. Yung sa akin, daig pa ang mantika kung matulog!”
Hindi nagising si Mario. Tuloy pa rin ang hilik.
Mas lalong nag-init ang dugo ni Elena. Lumapit siya sa sofa at hinampas ang binti ng asawa gamit ang hawak niyang basahan.
“Mario! Gumising ka nga dyan!” sigaw ni Elena. “Tanghali na! Tulungan mo naman ako dito! Ako na nga nagkayod-kalabaw buong linggo, pati ba naman sa Linggo ako pa rin lahat? Mahiya ka naman sa balat mo!”
Nagulat si Mario. Pupungas-pungas. Namumula ang mata.
“H-Ha? Umaga na ba?” tanong ni Mario, mabagal magsalita.
“Malamang! Tignan mo nga ‘yang araw, tirik na!” bulyaw ni Elena. “Mag-igib ka ng tubig! Punuin mo ‘yung drum! Huwag kang palamunin dito!”
Dahan-dahang tumayo si Mario. Halatang hilo pa. “S-Sige, Mahal. Pasensya na… napasarap tulog ko.”
Tumayo siya pero pa-gewang-gewang. Dumiretso sa banyo para maghilamos.
Bumalik si Elena sa kusina, nagbubulong-bulungan sa inis. “Walang kwenta. Kung hindi pa sigawan, hindi kikilos.”
Habang naghihiwa siya ng sibuyas, lumapit ang panganay nilang anak na si Jun-jun, sampung taong gulang. Gising na rin ito.
“Ma, bakit mo sinigawan si Papa?” tanong ni Jun-jun.
“Kasi tamad ang Papa mo, anak. Tanghali na kung bumangon. Hindi man lang marunong tumulong sa bahay,” sagot ni Elena habang naggigisa.
Napakamot ng ulo si Jun-jun. “Ma… hindi naman po tamad si Papa eh.”
“Anong hindi? Kitang-kita ng dalawang mata ko, tulog mantika!”
“Eh kasi po Ma…” sabi ng bata. “Alas-singko na po ng umaga nakatulog si Papa kanina.”
Natigilan si Elena sa paghalo ng sinangag. “Ha? Bakit alas-singko? Anong ginawa niya? Nag-inom ba sila ng kumpare niya sa labas?”
“Hindi po,” umiling si Jun-jun. “Si Bunso po kasi… si Mika. Nilagnat kagabi. Sobrang taas po ng lagnat, nanginginig.”
Binitawan ni Elena ang sandok. “Ano? Nilagnat si Mika? Bakit hindi niyo ako ginising?!”
“Ginising ko po si Papa nung umiiyak si Mika,” paliwanag ni Jun-jun. “Tapos nung gigisingin sana namin kayo, pinigilan kami ni Papa.”
“Huwag,” ang sabi daw ni Mario kagabi. “Pagod ang Mama niyo sa trabaho. Hayaan niyo siyang magpahinga. Ako na ang bahala.”
Ikinuwento ni Jun-jun ang nangyari. Dahil brownout kagabi at sobrang init, hindi makatulog ang batang may lagnat.
Buong magdamag, nakaupo si Mario sa tabi ni Mika.
Gamit ang isang lumang abaniko, pinaypayan niya ang anak nang tuloy-tuloy para hindi ito mainitan.
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Tuwing 30 minutes, pinupunasan niya ng maligamgam na tubig ang noo at leeg ng bata.
Siya ang nagpainom ng gamot at naghele hanggang sa bumaba ang lagnat.
Apat na oras siyang nagpaypay. Nangangawit na ang kamay niya, pero hindi siya tumigil.
“Sabi ni Papa, kaya daw niya tiisin ang antok, wag lang mapuyat si Mama kasi kailangan mo daw ng lakas,” dagdag ni Jun-jun. “Kaya nung bumaba na lagnat ni Mika kaninang madaling-araw, dun lang po nakatulog si Papa sa sofa sa sobrang pagod.”
Nanlamig si Elena. Ang galit sa dibdib niya ay biglang napalitan ng matinding hiya at kirot.
Dahan-dahan siyang pumasok sa kwarto ng mga bata. Nakita niya si Mika, mahimbing na ang tulog, wala nang lagnat. Sa tabi ng unan ng bata, nandoon ang basin na may tubig, bimpo, at ang abaniko ni Mario.
Lumabas si Elena. Nakita niya si Mario sa likod-bahay. Nakaupo ito sa tapat ng drum, hawak ang timba. Nakapikit ito habang nag-iigib, halatang lumalaban sa antok.
Tumakbo si Elena palabas.
“Mario!” tawag niya.
Nagulat si Mario. “Bakit Mahal? Bibilisan ko na, sorry…”
Hinablot ni Elena ang timba sa kamay ng asawa.
“Tama na,” naiiyak na sabi ni Elena. “Bitawan mo ‘yan.”
“Ha? Galit ka ba? Tatapusin ko naman eh—”
Niyakap ni Elena si Mario. Mahigpit. Isinubsob niya ang mukha niya sa dibdib ng asawa na amoy pawis at Vicks.
“Sorry…” hagulgol ni Elena. “Sorry kung binungangaan kita. Sorry kung akala ko tamad ka. Hindi ko alam… hindi ko alam na ikaw pala ang nag-alaga sa anak natin kagabi.”
Hinaplos ni Mario ang buhok ng misis. Ngumiti ito nang pagod. “Ayos lang ‘yun. Ang mahalaga, nakatulog ka nang maayos. Ang mahalaga, magaling na ang anak natin. Trabaho ko ‘yun bilang ama at asawa.”
“Matulog ka na ulit,” utos ni Elena habang pinupunasan ang luha. “Ako na bahala dito. Ako na mag-iigib, ako na magluluto. Bumalik ka sa sofa. Deserve mo ang pahinga.”
“Pero Linggo ngayon, pahinga mo dapat…”
“Ang pahinga ko ay ang malaman na may katuwang ako sa buhay na katulad mo,” sagot ni Elena.
Inakay ni Elena si Mario pabalik sa loob. Ipinaghanda niya ito ng kape at sinangag paggising, pero sa ngayon, hinayaan niya itong matulog.
Habang pinagmamasdan niya ang asawa na humihilik ulit, hindi na inis ang naramdaman niya. Musika na ito sa kanyang pandinig—ang tunog ng isang pagod pero dakilang ama na handang maging gising sa dilim para lang maging maaliwalas ang umaga ng kanyang pamilya.