Sabado ng hapon sa gitna ng siksikan at maingay na atrium ng isang malaking mall sa Makati. Ang hangin ay amoy kape at air freshener, at ang paligid ay puno ng ingay ng mga nagmamadaling sapatos, umiiyak na mga bata, at tawanan ng mga magbabarkada. Sa gitna ng kaguluhang ito, may isang itim na Grand Piano na madalas ay display lang o kaya naman ay pinaglalaruan ng mga batang pasaway.
Lumapit ang isang matandang lalaki. Siya si Lolo Roberto, 75-anyos. Nakasuot siya ng isang luma pero plantsadong polo shirt at slacks. Mabagal ang kanyang lakad, tila pasan ang bigat ng pitumpu’t limang taon ng buhay.
Umupo siya sa harap ng piano. Hinipan niya ang kanyang mga daliri na nanginginig nang kaunti dahil sa arthritis. Saglit siyang pumikit, tila inaalala ang isang malayong memorya.
Nang ilapat niya ang kanyang mga kamay sa teklado, nagbago ang ihip ng hangin sa mall.
Isang malungkot pero napakagandang melodiya ang lumabas. Hindi ito pop song. Hindi ito classical na karaniwang naririnig. Ito ay isang Kundiman—isang orihinal na komposisyon na puno ng pangungulila.
Unti-unting tumigil ang mga tao sa paglakad. Ang mga kumakain sa Food Court sa itaas ay dumungaw. Ang mga nagce-cellphone ay ibinaba ang kanilang mga gadget para makinig. Ang tugtog ni Roberto ay parang isang kwento ng pag-ibig na hindi nabigyan ng masayang wakas. Bawat tipa ay parang patak ng luha.
Sa kalagitnaan ng kanta, sa parte ng bridge kung saan dapat ay tumataas ang emosyon, biglang may narinig na kakaibang tunog.
Mula sa likod ng crowd, isang matinis, malamyos, at perpektong tunog ng Biyolin ang sumabay.
Nagulat si Roberto pero hindi siya tumigil. Alam na alam ng biyolinista ang pasikot-sikot ng kanta. Alam nito kung kailan hihina at kailan lalakas.
Nahawi ang mga tao. Isang matandang babae, si Lola Amelia, ang naglalakad papalapit habang tumutugtog ng kanyang biyolin. Galing siya sa isang repair shop sa mall para ipaayos ang luma niyang instrumento, at nagkataong napadaan siya.
Nanlaki ang mga mata ni Roberto, pero hindi tumigil ang kanyang mga kamay. Kusang gumalaw ang mga ito habang nakatitig siya sa babaeng papalapit.
Ang mga tao ay naglabasan ng mga telepono. Naramdaman nila ang kuryente sa hangin. Hindi ito rehearsed. Ito ay hilaw na emosyon.
Sabay nilang tinugtog ang climax ng kanta. Ang piano at biyolin ay nag-usap—nagsumbatan, nag-iyakan, at nagyakapan sa pamamagitan ng musika. Ito ang kantang “Takipsilim,” ang piyesang binuo nila noong 1974 sa University of the Philippines.
Noon, sila ang power couple ng College of Music. Si Roberto sa piano, si Amelia sa biyolin. Nangako sila sa isa’t isa. Pero dumating ang Martial Law. Kinailangang umalis ng bansa ang pamilya ni Amelia papuntang Amerika. Naiwan si Roberto sa probinsya. Walang Facebook, walang email noon.
Pinaghiwalay sila ng tadhana. Nag-asawa ng iba, nagkaroon ng sari-sariling pamilya, at tumanda. Limampung taon silang hindi nagkita. Limampung taon na akala nila ay limot na ang nakaraan.
Pero ang musika… ang musika ay hindi nakakalimot.
Nang matapos ang huling nota, tumahimik ang buong mall. Walang pumalakpak agad. Masyadong mabigat ang emosyon.
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Dahan-dahang ibinaba ni Amelia ang kanyang biyolin. Nanginginig ang kanyang mga labi.
Tumayo si Roberto. Ang tuhod niyang masakit ay tila lumakas.
“Amelia?” garalgal na tanong ni Roberto. “Ikaw ba ’yan?”
Tumango si Amelia, tumutulo ang luha sa kanyang pisngi na kulubot na. “Roberto… natatandaan mo pa pala ang kanta natin.”
“Paano ko makakalimutan?” sagot ni Roberto, habang humahakbang palapit. “Araw-araw ko itong tinutugtog… umaasang baka sakaling marinig mo kahit nasaan ka man.”
“Akala ko… akala ko kinalimutan mo na ako,” hikbi ni Amelia. “Dala-dala ko pa rin ang biyolin ko, Roberto. Kasi sabi mo noon… sabay tayong tutugtog sa harap ng maraming tao.”
“Matagal bago nangyari,” ngiti ni Roberto na may halong luha. “Pero tinupad ng tadhana.”
Sa harap ng daan-daang estranghero sa mall, niyakap ni Roberto si Amelia. Isang mahigpit na yakap na naglalaman ng limampung taon ng mga sulat na hindi naipadala, ng mga birthday na hindi nabati, at ng pagmamahal na hindi tinablan ng panahon.
Doon na nagpalakpakan ang mga tao. Maraming naiyak. Ang iba ay naghiyawan. Ang viral video na kumalat kinabukasan ay may caption na: “True Love Waits.”
Hindi man sila ang nagkatuluyan sa huli, napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay parang isang magandang kanta—kahit matapos na ang tugtugin, mananatili ang echo nito sa puso magpakailanman. At sa araw na iyon, ang Grand Piano sa mall ay hindi na lamang isang display, kundi naging saksi sa muling pagtatagpo ng dalawang pusong pinag-isa ng iisang melodiya.