Kilala si Jiro sa buong unibersidad hindi dahil sa kanyang talino, kundi dahil sa kanyang apelyido: Montemayor. Siya ang nag-iisang tagapagmana ni Don Arturo Montemayor, isang kilalang business tycoon sa bansa.
Sanay si Jiro sa luho. Ang kanyang sapatos ay mas mahal pa sa tuition ng kanyang mga kaklase. Ang kanyang allowance sa isang linggo ay sweldo na ng isang regular na empleyado sa isang buwan. At ngayong ika-21 na kaarawan niya, isa lang ang kanyang hinihiling at inaasahan: Ang pinakabagong modelo ng Sports Car na kulay pula.
Ito ang usapan nila. Kapag tumuntong siya ng 21, papalitan na ang kotseng gamit niya.
Gabi ng kanyang kaarawan. Naghanda ng isang simpleng dinner si Don Arturo sa kanilang malaking mansyon. Nagtaka si Jiro. Bakit walang caterer? Bakit walang banda? Bakit ang tatay niya lang ang nagluto ng steak?
“Nasaan ang party, Dad?” iritableng tanong ni Jiro habang hinihiwa ang steak. “At nasaan ang regalo ko?”
Ngumiti nang mapait si Don Arturo. Halata sa mukha nito ang labis na pagod at ang puting buhok na tila dumami sa loob ng nakalipas na mga buwan.
“Nasa garahe, anak. Happy Birthday,” mahinang sabi ng ama.
Hindi na tinapos ni Jiro ang pagkain. Tumakbo siya papunta sa garahe, excited na makita ang kumikinang na sports car. Pindot siya nang pindot sa remote ng gate.
Bumukas ang automatic doors.
Pero sa halip na Ferrari o Lamborghini, ang tumambad sa kanya ay ang kanilang lumang 1998 Toyota Corolla. Kulay abo. May gasgas sa bumper. Luma na ang mga gulong. Ito ang kotseng ginagamit ng kanilang gardener noon pambili ng abono.
Natulala si Jiro. Namula ang mukha niya sa galit at hiya.
Bumalik siya sa dining area at ibinalibag ang susi sa mesa.
“Ano ‘to, Dad?! Lokohan?!” sigaw ni Jiro. “Birthday ko ngayon! Nangako ka! Sabi mo bibilhan mo ako ng bago! Anong gagawin ko sa basurang ‘yan?! Pagtatawanan ako ng mga barkada ko!”
“Anak, ‘yan lang ang kaya ko ngayon…” paliwanag ni Don Arturo, hindi makatingin nang diretso sa anak.
“Kaya?! Don Arturo Montemayor ka! Bilyonaryo tayo! Ang dami mong kumpanya! Ang dami mong pera sa bangko! Tapos sasabihin mo ‘yan lang ang kaya mo?!” panduduro ni Jiro. “Napaka-kuripot mo! Siguro may bago kang babae kaya tinitipid mo ako ‘no?! Nakakahiya ka! I hate you!”
Tinalikuran ni Jiro ang ama. Padabog siyang lumabas ng bahay, sumakay ng Grab, at pumunta sa isang High-End Club para uminom at makalimot. Iniwan niya ang ama na nakayuko sa harap ng malamig na steak.
Sa club, umorder si Jiro ng pinakamahal na alak para sa buong barkada.
“Sagot ko lahat! Cheers!” sigaw niya, pilit na tinatakpan ang hiya na wala siyang bagong kotse.
Nang magbabayad na, inabot niya ang kanyang Black Card.
Pagbalik ng waiter, may kasamang manager.
“Sir Jiro, sorry po. Declined po ang card niyo,” bulong ng manager.
“Imposible! Try mo ulit!” sigaw ni Jiro.
“Sir, insufficient funds po. Sinubukan na namin sa tatlong terminal.”
Napahiya si Jiro. Napilitan siyang mangutang sa kaibigan niya para lang mabayaran ang bill. Umuwi siyang lasing, galit, at puno ng tanong.
Pagdating niya sa mansyon nang madaling-araw, nagulat siya. Bukas ang gate. At sa labas, may nakaparadang malaking truck.
Naghahakot ng gamit.
Pumasok si Jiro sa loob. Walang tao. Wala na ang mga paintings sa pader. Wala na ang mamahaling sofa set. Wala na ang Grand Piano.
Sa gitna ng walang-lamang sala, nakaupo si Don Arturo sa isang balikbayan box. Hawak nito ang isang folder.
“Dad? Anong nangyayari?” nawala ang pagkalasing ni Jiro. “Bakit hinahakot ang gamit natin? Lilipat ba tayo sa mas malaking bahay?”
Tumingala si Don Arturo. Puno ng luha ang mata ng matanda.
“Anak… wala na tayong bahay,” garalgal na sabi ng ama. “Naibenta ko na. Pati ang mga kumpanya, wala na. Bankrupt na tayo.”
“Ha?! Paano?!” sigaw ni Jiro. “Ang yaman yaman natin! Saan napunta ang pera?!”
Inihagis ni Don Arturo ang folder sa paanan ni Jiro.
“Basahin mo,” utos ng ama.
Pinulot ni Jiro ang folder. Binuksan niya ito. Puro resibo. Puro Legal Documents. Puro Settlement Agreements.
At sa bawat pahina, may nakasulat na pangalan: Pamilya Dela Cruz.
“Naalala mo ba, Jiro? Tatlong taon na ang nakalilipas?” tanong ni Don Arturo. “Yung gabi na umuwi kang lasing na lasing at may tama ang sasakyan mo? Sabi mo sa akin, nabangga mo lang sa poste.”
Nanlamig si Jiro. Naalala niya ang gabing iyon. Galing siya sa party. Lasing. Mabilis magpatakbo. May narinig siyang kalabog. BLAG. Pero hindi siya huminto. Natakot siya. Umuwi siya at sinabi sa Daddy niya na ayusin ang gusot.
“Akala ko… akala ko inayos mo lang sa pulis…” nanginginig na sabi ni Jiro.
Page: SAY – Story Around You | Original story.
“Inayos ko,” sagot ni Don Arturo nang may diin. “Pero hindi poste ang binangga mo, anak. Tao. Isang padre de pamilya na pauwi galing trabaho. Namatay siya, Jiro. Namatay siya dahil sa’yo.”
Parang binuhusan ng yelo si Jiro. “N-Namatay?”
“Oo. Gusto kang ipakulong ng pamilya. Habambuhay na pagkakakulong. Reclusion Perpetua. Masisira ang buhay mo. Mabubulok ka sa bilangguan.”
Tumayo si Don Arturo at lumapit sa anak.
“Hindi ko kayang makita kang magdusa sa kulungan, anak. Kaya lumuhod ako sa pamilya ng biktima. Nagmakaawa ako. Inalok ko ang lahat para lang iatras nila ang kaso at patawarin ka. Pero hindi pera ang habol nila nung una, hustisya. Kinailangan kong gamitin ang lahat ng koneksyon, magbayad ng milyones sa mga abogado, at magbigay ng danyos na sobra-sobra para masiguro ang kinabukasan ng mga anak na naiwan nung namatay.”
Ipinakita ni Don Arturo ang huling pahina ng dokumento.
“Binayaran ko ang pag-aaral ng tatlong anak ng biktima hanggang college. Binigyan ko sila ng bahay at lupa. Naglagay ako ng trust fund para sa kanila. At para magawa ‘yun nang hindi nalalaman ng media at para manatiling malinis ang pangalan mo… unti-unti kong ibinenta ang mga assets natin.”
“Dad…” napaluhod si Jiro.
“Ang akala mong yaman na tinatamasa mo sa nakalipas na tatlong taon? Paubos na ‘yun. Pinipilit ko lang isalba ang kumpanya pero hindi kinaya. Ang sports car na hinihingi mo? Halaga ‘yun ng buhay ng isang tao, Jiro.”
Humagulgol si Don Arturo. Ang matatag na tycoon ay naging isang amang durog na durog.
“Naubos na ang lahat, anak. Ang mansyon na ito, kukunin na ng bangko bukas. Ang mga cards mo, putol na. Wala na tayong pera. Zero.”
Itinuro ni Don Arturo ang labas, kung saan nakaparada ang lumang Toyota Corolla.
“Yang lumang kotse na ‘yan… ‘yan lang ang hindi ko ibinenta. Alam mo kung bakit?”
Umiling si Jiro habang umaagos ang luha.
“Kasi ‘yan ang unang kotse na binili ko nung nagsisimula pa lang ako. Nung simple pa ang buhay natin. At ngayon, ‘yan na lang ang natitira sa atin. ‘Yan ang magsisilbing sasakyan natin papunta sa probinsya. Doon tayo titira sa lumang bahay ng Lolo mo. Magsisimula tayo ulit.”
Hinawakan ni Don Arturo ang balikat ni Jiro.
“Nagalit ka kasi hindi kita binilhan ng bagong kotse. Pero Jiro, ang kalayaan mong naglalakad ka ngayon, ang buhay mong walang rehas… binayaran ko ‘yan ng lahat ng meron ako. Ang lumang kotseng ‘yan ay simbolo na malaya ka pa rin. Na may tatay kang handang maging pulubi, huwag ka lang maging preso.”
Doon na bumigay si Jiro. Napaluhod siya sa harap ng ama. Niyakap niya ang mga tuhod nito.
“Dad! Sorry! Sorry po!” hagulgol ni Jiro. Ang iyak niya ay parang bata. “Ang sama-sama ko! Wala akong kwenta! Pinatay ko ang yaman natin! Pinahirapan kita! Dad, patawarin mo ako!”
Niyakap siya ni Don Arturo. “Pinatawad na kita noon pa man, anak. Ang pera, kikitain ulit ‘yan. Pero ang makasama kita, hindi ‘yan mababayaran.”
Kinabukasan, maagang umalis ang mag-ama.
Wala nang designer clothes si Jiro. Naka-t-shirt na lang siya at maong. Siya ang nagbuhat ng huli nilang mga gamit pasakay sa lumang Toyota Corolla.
Pagpasok niya sa driver’s seat, hinawakan niya ang manibela. Luma. May punit na ang balat ng manibela. Ang aircon ay mahina. Pero nang paandarin niya ito, naramdaman niya ang makina.
Vroom.
Tumingin siya sa side mirror. Nakita niya ang mansyon na papalayo. Ang simbolo ng kanyang karangyaan na nawala dahil sa kanyang kapabayaan.
Tumingin siya sa passenger seat. Natutulog ang kanyang ama. Mukhang payapa. Mukhang nabunutan ng tinik.
Napaluha ulit si Jiro, pero ngayon, luha na ito ng pasasalamat.
Hinaplos niya ang dashboard ng lumang kotse.
“Salamat,” bulong niya.
Hindi ito Ferrari. Hindi ito Porsche. Pero ito ang pinakamahalagang kotse sa buong mundo. Dahil ang kotseng ito ang natitirang saksi sa pagmamahal ng isang ama na handang ibigay ang lahat—pati ang kanyang kaharian—para lang iligtas ang kanyang prinsipe.
Sa bawat ikot ng gulong ng lumang sasakyan, alam ni Jiro na hindi lang sila papuntang probinsya. Papunta sila sa isang bagong buhay kung saan natutunan na niya ang leksyon na hindi lahat ng halaga ay nasusukat sa pera, at ang tunay na yaman ay ang pamilyang hindi ka iiwan kahit naubos na ang lahat.
Mula noon, nagtrabaho si Jiro sa bukid kasama ang ama. Nagbanat ng buto. Natutong magpahalaga sa bawat sentimo. At tuwing nakikita niya ang lumang Corolla sa labas ng kanilang kubo, hindi na hiya ang nararamdaman niya, kundi dangal. Dahil iyon ang tropeyong nagsasabing: Mahal ako ng Tatay ko.