Ang driver na pinagbintangan niyang tamad at walang silbi ay naglalakad pala sa ilalim ng araw, tinitiis ang gutom, para pakainin ang isang pusang walang tahanan at limang kuting na walang kalaban-laban.
Nakita pa niyang kumuha si Mang Ruben ng tubig sa isang gripo sa gilid ng eskinita at inilagay ito sa takip ng bote para inumin ng mga pusa.
“Bukas ulit ha,” sabi ni Ruben. “Babalik ako. Kailangan kong magtrabaho para may pambili tayo ng pagkain n’yo.”
Tumayo na siya. Pagharap niya—halos mapaatras siya sa gulat.
Nakatayo sa likod niya si Don Ricardo. Pawisan, namumula, at tahimik.
“S-Sir?!” nanginginig na sabi ni Mang Ruben. “Papunta na po ako sa kotse! Huwag n’yo po akong tanggalin!”
Yumuko siya, handang mapagalitan.
Pero naramdaman niya ang kamay ni Don Ricardo sa balikat niya.
“Ruben…” mahinang sabi ng amo. “Iyan ba ang dahilan kung bakit ka nawawala tuwing lunch break?”
“O-Opo, Sir…” umiiyak na sagot ni Mang Ruben. “Wala po silang ibang aasahan. Kapag hindi ako pumunta, hindi po sila kakain.”
Tumingin si Don Ricardo sa limang kuting na nagsisiksikan sa tabi ng kanilang ina. Pagkatapos ay sa halos walang laman na lunch box ni Ruben.
Tumulo ang luha niya.
“Tara,” sabi ni Don Ricardo.
“Saan po, Sir?”
“Pupunta tayo sa grocery at pet shop,” sagot niya. “Bibili tayo ng pagkain—para sa’yo, sa pamilya mo, at para sa mga pusang ’yan.”
Nanlaki ang mata ni Mang Ruben.
“At Ruben,” dagdag ni Don Ricardo, “huwag mo na silang pabayaan dito. Dalhin mo sila. Kung bawal sa inyo, sa garage ko muna sila. Sagot ko na ang pagkain at check-up nila.”
“T-Totoo po, Sir?” hagulgol ni Ruben.
“Oo,” ngiti ni Ricardo. “At simula ngayon, sabay na tayong kakain sa lunch. Ayokong makita kang inuuna pa ang mga pusa kaysa sa sarili mo.”
Sa araw na iyon, hindi lang limang kuting ang nabusog. Nabusog din ang puso ng isang amo na natutunan na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa pusong marunong umunawa at magbahagi.