Itinuro niya ang kanyang dibdib at gumuhit ng puso sa hangin. (Mahal kita.)
Pinagdikit niya ang dalawang hintuturo at inilayo ito. (Huwag kang matakot.)
Itinaas niya ang kanyang hinlalaki at inilagay sa ilalim ng baba, sabay tulak paharap. (Maganda ang araw mo.)
At sa huli, niyakap niya ang sarili niya nang mahigpit at itinuro ang bata. (Yakap kita kahit malayo ako.)
Sa loob ng bus, nagbago ang mukha ni Bonbon.
Ang batang kanina ay iyak na iyak, ay biglang napangiti.
Ibinalaba ni Bonbon ang kanyang maliit na kamay at gumanti ng senyas.
Itinuro niya si Gerry. Itinuro ang sarili. At gumawa ng hugis puso gamit ang mga daliri.
(Mahal din kita, Papa.)
Kumaway si Bonbon, panatag na ang loob, habang unti-unting umuusad ang bus palayo.
Naiwan si Mang Gerry sa gilid ng kalsada, basang-basa sa ulan, pero tumutulo ang luha habang nakangiti at kumakaway hanggang sa mawala na sa paningin ang bus.
Tumahimik ang buong interseksyon.
Ang driver na bumusina kanina ay napayuko sa hiya.
Ang pasaherong nagvi-video para pagtawanan siya ay ibinaba ang cellphone, ramdam ang bigat ng konsensya.
Narealize ng lahat ng nakasaksi: Ang “baliw” na nagsasayaw sa kalsada ay hindi nawawala sa sarili. Siya ay isang ama na gumagawa ng paraan para pagaanin ang loob ng kanyang anak na may kapansanan, sa lengguwaheng silang dalawa lang ang nakakaintindi.
Walang musika, oo. Pero ang pagmamahal ni Mang Gerry ang pinakamagandang tugtog na narinig ng kanilang mga puso sa umagang iyon.
Simula noon, tuwing alas-sais y media ng umaga, hindi na bumubusina ang mga motorista. Hinahayaan nilang “magsayaw” si Mang Gerry. At minsan, may mga driver pa na kumakaway din, nakiki-senyas ng suporta sa dakilang ama ng kalsada.
Itinaas ni Gerry ang kanyang kamay at itinuro ang mata. (Tumingin ka sa akin.)
