NANGINIG ANG KAMAY NG ISANG OFW SA NAIA NANG MAKITA ANG BAG NA PUNO NG PERA SA CR, KAILANGAN NIYA ITO PARA SA OPERASYON NG ANAK
Mabigat ang mga hakbang ni Benjie habang hinihila ang kanyang balikbayan box sa arrival area ng NAIA Terminal 3. Sa paligid niya, nagkakagulo ang mga pamilyang nagsasalubungan—iyakan, tawanan, yakapan. Pero si Benjie, nakayuko lang. Wala siyang pasalubong na tsokolate o pabango. Ang dala lang niya ay ang termination letter mula sa kumpanya niya sa Saudi Arabia at isang pusong puno ng takot.
Tumunog ang cellphone niya. Text mula sa asawa niyang si Lorna.
“Pa, kailangan na raw operahan si Angel bukas. Nasa ICU na siya. P300,000 ang downpayment. Umuwi ka na ba? May dala ka bang pera?”
Napahawak si Benjie sa dibdib niya. Ang anak niyang si Angel, limang taong gulang, ay may butas sa puso. Ito ang dahilan kung bakit siya nag-abroad. Pero ngayon, umuwi siyang walang-wala dahil sa retrenchment. Bente mil lang ang laman ng bulsa niya.
Dahil sa hilo at gutom, pumasok muna siya sa Comfort Room para maghilamos. Gusto niyang umiyak pero walang lumalabas na luha sa sobrang pagod.
Pagpasok niya sa isang cubicle, may napansin siya.
Sa ibabaw ng flush tank, may naiwang isang itim na leather bag. Makintab. Mukhang mamahalin.
Dahan-dahan itong kinuha ni Benjie. Mabigat. Kabadong-kabado siya habang binubuksan ang zipper.
Nanlaki ang mata niya. Halos malaglag ang panga niya sa nakita.
Pera. Bundle-bundle ng kulay asul na isang libong piso. Siksik na siksik. Sa tantiya niya, mahigit kalahating milyon ito. Baka isang milyon pa.
Nanginig ang buong katawan ni Benjie.
Ito na ‘yun, bulong ng isip niya. Sagot ng Diyos. Pwede ko nang maipa-opera si Angel. Sobra-sobra pa ito. Walang tao. Walang nakakita. Isilid ko lang sa bag ko, lusot na.
Akmang isisiksik na niya ang pera sa kanyang backpack. Naisip niya ang mukha ng anak niyang nakaratay sa ospital. Buhay ng anak ko ang nakasalalay dito.
Pero biglang pumasok sa isip niya ang boses ng yumaong Tatay Lando niya. Isang simpleng magsasaka na namatay na mahirap pero marangal.
“Anak, aanhin mo ang gamot kung galing sa lason? Ang perang ninakaw, kahit ipangkain mo, hindi bubusugin ang kaluluwa mo. Ang dignidad, Benjie, ‘yan lang ang kayamanang hindi mananakaw sa’yo.”
Napapikit si Benjie. Tumulo ang luha niya. Hawak niya ang solusyon sa problema niya, pero alam niyang hindi ito tama. Hindi ito sa kanya.
Paano kung pampa-opera din ito ng anak ng may-ari? Paano kung pambayad ito sa utang ng iba?
Huminga nang malalim si Benjie. Isinara niya ang zipper.
“Patawad, Angel,” bulong niya. “Gagawa si Papa ng ibang paraan. Pero hindi sa ganito.”
Lumabas siya ng cubicle. Nanginginig pa rin ang tuhod, dumeretso siya sa Security Office malapit sa exit.
“Sir,” sabi ni Benjie sa pulis. “May nakaiwan po nito sa CR. Paki-hanap po ang may-ari. Baka kailangan na kailangan niya ‘yan.”
Binuksan ng pulis ang bag. Nagulat ito. “Ang laki nito ah! Sigurado ka Boss, isosoli mo ‘to?”
“Opo,” sagot ni Benjie, kahit masakit sa loob.
Habang nililista ng pulis ang report, biglang bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok ang isang lalaking naka-amerikana, mukhang disente, at may kasamang dalawang bodyguard. Kilala siya ni Benjie. Siya si Senator Villareal, isang kilalang politiko.
“Senator!” bati ng mga pulis.
Lumapit ang Senador kay Benjie. Seryoso ang mukha nito.
“Ikaw ba ang nakapulot ng bag ko?” tanong ng Senador.
“O-Opo, Sir,” yumuko si Benjie. “Naiwan niyo po sa CR. Kumpleto po ‘yan, wala akong ginalaw.”
Tinitigan siya ng Senador mula ulo hanggang paa. Nakita niya ang luma at kupas na damit ni Benjie.
“Alam mo bang kanina pa kita pinapanood sa CCTV?” sabi ng Senador.
Nagulat si Benjie. “Po?”
“Naiwan ko talaga ‘yan,” pag-amin ng Senador. “Nung narealize ko, tumakbo ako sa security room para ipa-check ang CCTV. Nakita kitang pumasok sa cubicle. Nakita kitang lumabas bitbit ang bag. Ang akala ng mga security, itatakbo mo na. Sabi nila, harangin ka na sa exit.”
Napalunok si Benjie.
“Pero…” ngumiti ang Senador. “Dumiretso ka dito. Sa panahon ngayon, bihira na ang taong nagugutom na nga, pinipili pang maging tapat.”
Binuksan ng Senador ang bag. Kumuha siya ng isang bundle.
“P500,000 ang laman nito,” sabi ng Senador. “Pang-sweldo sana ito sa mga staff ko sa probinsya.”
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Ibinalik niya ang pera sa bag, at inabot ang buong bag kay Benjie.
“Po?” naguluhan si Benjie.
“Kunin mo,” utos ng Senador. “Sa’yo na ‘yan.”
“H-Hindi po! Hindi ko po matatanggap ‘yan! Trabaho ko lang po magsauli!” tanggi ni Benjie.
“Hindi ‘yan limos,” seryosong sabi ng Senador. “Gantimpala ‘yan. Dahil sa ginawa mo, napatunayan kong may pag-asa pa ang bansa natin. At narinig ko sa telepono kanina habang naglalakad ka… kailangan ng anak mo ng operasyon, hindi ba?”
Napaluha si Benjie. “Opo… sa puso po.”
Naglabas pa ng cheke ang Senador. Nagsulat ito ng karagdagang halaga.
“Eto, dagdag na kalahating milyon,” sabi ng Senador. “Isang milyon lahat. Gamutin mo ang anak mo. At huwag mong kakalimutan ang itinuro ng Tatay mo tungkol sa katapatan. Dahil ang katapatan mo ngayon, ang nagsalba sa buhay ng anak mo.”
Napaluhod si Benjie sa sahig, yakap ang bag at ang cheke. Ang kanyang katapatan na akala niya ay magpapahirap sa kanya, ay siya palang susi para sa himalang hinihintay ng kanyang pamilya. Umuwi siyang taglay hindi lang ang pera, kundi ang dangal na maipagmamalaki niya kay Angel habambuhay.