PINAGALITAN NG NANAY ANG ANAK DAHIL PURO “GUHIT AT NUMERO” ANG NOTEBOOK NITO SA HALIP NA ARALIN SA SCHOOL PERO DI SIYA MAKAPANIWALA NANG MAY DUMATING SA KANILANG BAHAY
“Leo! Ano na naman ito?!”
Dumagundong ang boses ni Aling Tess sa loob ng kanilang maliit at tagpi-tagping bahay. Hawak niya ang Math Notebook ng kanyang sampung-taong gulang na anak. Imbes na multiplication table o fractions ang nakasulat, puno ito ng mga kakaibang guhit. Mga linyang pa-kurba, mga numerong may maliliit na letra sa taas, at mga tuldok na pinagdugtong-dugtong.
“Sabi ko sa’yo, mag-aral ka!” sigaw ni Tess habang umiiyak sa galit at pagod. “Bagsak ka na nga sa English, pati ba naman sa Math magloloko ka pa? Puro ka drowing! Puro ka kalokohan! Hindi ka bubuhayin ng mga guhit na ’yan!”
Nakatunganga lang si Leo sa sulok. Payat, tahimik, at laging nakatingin sa kawalan. Simula noong namatay ang Tatay Lito niya anim na buwan na ang nakalilipas dahil sa aksidente sa pabrika, hindi na ito masyadong nagsasalita. Laging nakadungaw sa bintana tuwing gabi, at laging nagsusulat sa notebook.
“Ma… importante po ’yan…” bulong ni Leo, akmang aabutin ang notebook.
“Importante?! Basura ’to!” Akmang itatapon ni Tess ang notebook sa basurahan nang biglang may kumatok nang malakas sa pinto.
TOK! TOK! TOK!
Natigilan si Tess. Pagbukas niya ng pinto, bumungad sa kanya ang tatlong lalaking naka-amerikana at isang babaeng banyaga na may hawak na tablet. Sa likod nila, may nakaparadang dalawang itim na SUV na halatang mamahalin. Nagtinginan ang mga kapitbahay.
“Good morning,” bati ng isa sa mga lalaki, mukhang Pilipino pero may accent. “Kayo po ba si Mrs. Teresa De Guzman? Nanay ni Leo De Guzman?”
Kinabahan si Tess. “O-Opo… Bakit po? May nagawa po bang masama ang anak ko sa school? Pasensya na po, ako na po ang bahala, papaluin ko po—”
“No, Mrs. De Guzman,” ngiti ng lalaki. “Ako po si Dr. Aris Mendrez mula sa International Space Administration. At ito po si Dr. Sarah Collins.”
“Space… Administration?” naguluhan si Tess.
Pumasok ang mga eksperto sa masikip nilang bahay. Nakita nila si Leo sa sulok. Agad na lumapit si Dr. Collins sa bata at lumuhod para maging kapantay nito.
“Hello, Leo,” sabi ni Dr. Collins. “We received your email. And the calculations.”
Lumingon si Dr. Mendrez kay Tess. “Misis, ang anak niyo po ay isang prodigy. Isang henyo.”
“Po? Eh puro guhit lang ang alam niyan,” sagot ni Tess, hawak pa rin ang notebook.
Kinuha ni Dr. Mendrez ang notebook mula sa kamay ni Tess. Binuklat niya ito at ipinakita ang mga “guhit.”
“Misis, hindi po ito basta guhit. Ito po ay Orbital Trajectory Calculations. At ang mga numero? Ito ay Coordinate Data.”
Pinaliwanag ng eksperto na si Leo ay nakigamit ng computer sa Pisonet sa kanto. Na-access niya ang public data ng isang malaking telescope. Sa dami ng data na ito, may isang maliit na detalye na pinalampas ng supercomputers at ng mga doktorado sa siyensya.
Pero nakita ito ni Leo.
Gamit ang notebook at lapis, kinalkula ni Leo ang paggalaw ng liwanag at grabidad.
“Natuklasan ng anak niyo ang isang Bagong Planeta sa labas ng ating Solar System,” anunsyo ni Dr. Mendrez. “Isang Rogue Planet na hindi namin makita-kita noon dahil napakadilim ng pwesto nito. Pero nahanap ni Leo.”
Nanlambot ang tuhod ni Tess. Ang notebook na akala niya ay basura, ay susi pala sa kalawakan.
“Dahil siya ang nakadiskubre,” patuloy ni Dr. Mendrez. “Binigyan siya ng International Astronomical Union ng karapatang pangalanan ang planeta. At pumunta kami dito para kumpirmahin ang pangalang gusto niya.”
Tumingin si Tess kay Leo. “Anak… may planeta ka?”
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Tumango si Leo.
“Anong… anong ipinangalan mo?” tanong ng ina.
Tumingin si Leo kay Dr. Collins. “Okay na po ba yung Planet Lito?”
Planet Lito.
Pangalan ng yumaong asawa ni Tess.
Napahawak si Tess sa bibig niya. “Bakit… bakit Lito, anak?”
Yumuko si Leo, pinaglalaruan ang laylayan ng damit niya.
“Kasi Ma…” mahinang sabi ni Leo. “Diba sabi ni Tatay dati, takot siya sa dilim? Sabi niya kaya ayaw niyang mamatay kasi madilim sa ilalim ng lupa.”
Tumulo ang luha ni Leo.
“Kaya hinanap ko po yung planetang ’yun. Kasi sabi sa computer, malapit ’yun sa brightest star. Sobrang liwanag dun. Gusto ko po, dun tumira si Tatay. Ipinangalan ko sa kanya para… para hindi na siya matakot sa dilim. Para laging may ilaw si Tatay.”
Doon na bumigay si Tess. Napaluhod siya sa sahig at niyakap nang mahigpit ang anak. Humagulgol siya ng iyak—iyak ng pagsisisi, ng pangungulila, at ng matinding pagmamalaki.
Ang akala niyang pagpapabaya sa pag-aaral ay isa palang tahimik na misyon ng isang nagmamahal na anak. Ang mga “walang kwentang guhit” ay mapa pala ng pagmamahal para sa isang amang nawala.
“Sorry anak… Sorry…” iyak ni Tess habang hinahaplos ang likod ni Leo. “Ang galing galing mo. Siguradong nakangiti na ang Tatay mo ngayon. Hindi na siya natatakot.”
Sa araw na iyon, ang maliit na barung-barong ay napuno ng pag-asa. Kinilala si Leo bilang pinakabatang astronomer. Nakakuha siya ng full scholarship at tulong pinansyal para sa pamilya. Pero para kay Leo, hindi ang pera o ang sikat ang mahalaga.
Tuwing gabi, tumitingin siya sa langit, alam na sa isang madilim na sulok ng kalawakan, may isang planetang nagngangalang Lito na nagniningning—isang permanenteng ilaw na sinindihan ng isang anak para sa kanyang ama.