Araw ng pagtatapos sa San Pedro City Coliseum. Puno ng tao, mainit, at maingay. Pero walang tatalo sa confidence ni Mang Rudy.
Naka-Barong Tagalog si Rudy na medyo masikip sa tiyan (hiniram lang sa kumpare). Kintab na kintab ang kanyang sapatos at ang kanyang noo. Katabi niya ang kanyang Misis na si Aling Susan na paypay nang paypay.
“Hon, handa na ang video mo ha?” paalala ni Rudy. “Dapat makuha mo ang pag-akyat ni Jun-jun. Ramdam ko, may honor ‘yun. Mana sa akin eh!”
“Anong honor?” irap ni Susan. “Eh pasang-awa nga lang sa Math ‘yun. Makagraduate lang, himala na.”
“Nehga (Negative) ka talaga!” saway ni Rudy. “Basta, anak ko ‘yan!”
Nagsimula na ang tawagan ng mga pangalan.
“Graduating with Honors… CUM LAUDE…” anunsyo ng Emcee.
Tumahimik ang lahat.
“…JOSE MARI DELOS SANTOS!”
Nanlaki ang mata ni Mang Rudy. Ang pangalan ng anak niya ay Jose Marie Delos Santos. (May “e” sa dulo, pero sa pandinig ni Rudy, pareho lang ‘yun).
Hindi na nagpapigil si Rudy. Tumayo siya sa upuan, itinaas ang dalawang kamay, at sumigaw gamit ang boses na kayang bumasag ng salamin.
“WOOOOHHHH!!! ANAK KO ‘YAAAN!!”
Napalingon ang buong left wing ng coliseum.
“SI JUN-JUN KO ‘YAN! CUM LAUDE KAMI! MANA SA TATAY! I LOVE YOU ANAK!” sigaw ni Rudy habang pumapalakpak nang mabilis na parang seal.
Yumuko ang mga tao bilang pagpupugay. “Grabe, proud father,” bulong ng iba. “Ang talino siguro ng anak.”
Umakyat sa stage ang tinawag na Jose Mari. Isa itong payat na lalaki, naka-salamin, at mukhang seryoso sa buhay.
Napahinto si Rudy sa pagpalakpak.
“Te-teka…” bulong ni Rudy kay Susan. “Parang pumayat si Jun-jun? At kailan pa siya lumabo ang mata?”
“Tanga,” bulong ni Susan na namumutla na. “Hindi ‘yan si Jun-jun! Ang apelyido niyan Delos Santos-Reyes! Middle name lang yung Delos Santos! Umupo ka nga!”
Pero huli na ang lahat. Naka-focus na ang spotlight kay Rudy na nakatayo pa rin.
Biglang nagsalita ulit ang Emcee.
“And next… JOSE MARIE… P. DELOS SANTOS.”
“Ayan! Ayan na ang anak mo!” sabi ni Susan.
Hinanap ng Camera Man ang susunod na aakyat. Ipinakita sa dambuhalang LED Screen sa gitna ng stage ang live feed ng graduate na tinawag.
Ang lahat ay tumingin sa screen.
Doon, nakita ang tunay na Jun-jun.
Wala siya sa pila ng mga aakyat. Nasa bandang likod siya, malapit sa Exit.
Anong ginagawa niya?
Naka-angat ang cellphone niya nang mataas. Naka-Duck Face. Nagse-selfie.
At sa kabilang kamay niya, may hawak siyang isang Jumbo Hotdog on a Stick na may maraming mustard at ketchup.
Kagat-kagat ni Jun-jun ang hotdog nang makita niya ang mukha niya sa screen.
Nanlaki ang mata ni Jun-jun. Puno pa ang bibig niya. May ketchup sa gilid ng labi.
Imbes na mahiya, kumaway pa si Jun-jun sa camera gamit ang hotdog.
“HI PAPA! GUTOM NA AKO! GRADUATE NA AKO!” sigaw ni Jun-jun na rinig sa buong sound system dahil napatapat siya sa mic ng floor director.
Tumahimik ang buong coliseum ng dalawang segundo.
Tapos…
BWAHAHAHAHAHAHA!
Humagalpak ng tawa ang libu-libong tao. Pati ang Dean at ang mga pari sa stage ay napatawa. Ang Cum Laude na nasa stage ay napahawak sa tiyan sa kakatawa.
Si Mang Rudy?
Dahan-dahan siyang lumubog sa kanyang upuan. Kung pwede lang maging langgam, ginawa na niya. Pulang-pula ang mukha niya. Ang kaninang “ANAK KO ‘YAN!” ay naging bulong na lang.
“Hon…” sabi ni Rudy kay Susan, nakatakip ng panyo sa mukha. “Uwi na tayo. Sabihin mo ampon lang natin siya.”
Mula noon, hindi na “Cum Laude” ang tawag kay Jun-jun sa barangay. Ang tawag na sa kanya ay “The Hotdog King.” At si Mang Rudy? Tuwing may graduation, nagkukunwari na lang siyang may sakit para hindi na kailangang umattend.