Hindi ako makagalaw.
Ang salitang “TARGET” sa likod ng litrato ay parang apoy na kumakain sa utak ko.
“Ano’ng ibig sabihin nito?” halos pabulong kong tanong.
Ipinatong ng lalaki ang folder sa mesa at binuksan ito.
Sa loob, may mga papeles, screenshot ng mga mensahe, kopya ng mga dokumento, at higit sa lahat… mga larawan ko.
Ako sa opisina.
Ako sa palengke.
Ako sa jeep.
Ako sa harap ng apartment ko.
Hindi ko napansing may sumusunod sa akin.
“May isang grupo,” wika niya.
“Hindi sila pulis. Hindi rin sila ordinaryong kriminal. Tinatawag nila ang sarili nila na Sentinel Group.”
“Bakit ako?” nanginginig kong tanong.
“Dahil sa isang lihim na hindi mo alam na hawak mo.”
Umupo siya sa tapat ko.
“Ang pangalan ko ay Marco. Isa rin akong dating miyembro ng grupong iyon.”
Nanlaki ang mata ko.
“Dati?”
“Hanggang sa makita kong mali ang ginagawa nila.”
Ikinuwento niya na ang Sentinel Group ay naghahanap ng mga taong may koneksyon sa isang lumang kaso ng pandaraya at money laundering na kinasangkutan ng mga matataas na opisyal at negosyante.
“May dokumento kang hawak,” patuloy niya,
“na magpapatumba sa kanila. Hindi mo lang alam.”
“Wala akong ganun!” sigaw ko.
Tumunog muli ang cellphone ko.
Isang bagong mensahe.
Huwag kang magsisinungaling. Nasa hard drive mo.
Nanlalamig ang dugo ko.
“Hard drive?” bulong ko.
“May external drive ka sa bahay, tama?” tanong niya.
Bigla kong naalala ang lumang itim na USB drive na iniwan sa akin ng aking ama bago siya mamatay.
Sabi niya noon:
“Ingatan mo ito. Darating ang araw na magiging mahalaga ito.”
Hindi ko ito kailanman binuksan.
“Ang ama mo,” sabi ni Marco,
“ay dating accountant ng isang malaking sindikato. Ninakaw niya ang mga ebidensya bago siya pinatahimik.”
Nanlaki ang mata ko.
“Pinatay ba siya?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Biglang may kumalabog sa labas ng pinto.
Isa. Dalawa. Tatlo.
Parang may sumusubok pumasok.
“Dumating na sila,” bulong ni Marco.
“Kailangan nating umalis.”
“Hindi ako sasama sa’yo!”
“Kung mananatili ka, mamamatay ka.”
Nanginig ang aking mga tuhod.
Narinig ko ang tunog ng metal sa doorknob.
Sinira na nila ang lock.
Hinila niya ako palabas sa likod na pinto ng apartment.
Sa madilim na hagdanan, habol ang hininga ko.
Sa ibaba, may sasakyang naghihintay.
“Sumakay ka!”
At sa sandaling iyon, iniwan ko ang dati kong buhay sa likod ng isang pinto na unti-unting nababasag.
Habang umaandar ang kotse, nanginginig pa rin ang aking mga kamay.
“Saan mo ako dadalhin?”
“Sa tanging lugar na hindi nila kontrolado.”
“May ligtas bang lugar?”
“Sa ngayon, wala. Pero may katotohanan.”
Sa side mirror, nakita ko ang dalawang sasakyang sumusunod sa amin.
Bumilis ang takbo ni Marco.
“Humawak ka!”
At doon nagsimula ang habulan na magbabago sa aking kapalaran.
Humihiyaw ang hangin sa bintana ng sasakyan habang patuloy na bumibilis ang takbo ni Marco.
Sa side mirror, malinaw kong nakita ang dalawang itim na SUV na parang mga aninong hindi bumibitaw sa amin.
“Hindi sila titigil,” sabi ko habang nanginginig ang boses.
“Hindi talaga,” sagot niya. “Kapag natunton ka na ng Sentinel, wala nang umatras.”
Biglang kumabig si Marco pakaliwa, pumasok sa isang makitid na eskinita.
Napahawak ako sa upuan.
“Ganyan ba talaga sila kalakas?” tanong ko.
“Hindi pera ang lakas nila,” sagot niya. “Kundi impormasyon.”
Lumabas kami sa highway.
May checkpoint sa unahan.
Napamura si Marco.
“May pulis, ligtas tayo, ‘di ba?” tanong ko.
“Kung tunay na pulis sila,” sagot niya.
Tinakpan niya ang mukha ng sombrero at dahan-dahang lumapit.
Isang lalaki ang lumapit sa bintana.
“Routine check lang.”
Ngunit nakita ko sa mata ng lalaki ang pagkilala.
“Marco,” bulong niya.
Biglang hinila ni Marco ang manibela at binangga ang harang.
Putok. Sigawan. Ilaw.
Nakatakas kami sa isang kisap-mata.
“Hindi na tayo maaaring magtiwala kahit kanino,” hingal ni Marco.
“Pati pulis?”
“Lalo na sila.”
Sa wakas, huminto kami sa isang abandonadong gusali sa labas ng lungsod.
Tahimik. Madilim. Walang tao.
“Dito muna tayo,” sabi niya.
Sa loob, amoy alikabok at kalawang.
“Dito nagtago ang mga tulad ko noon.”
“Mga tulad mo?”
“Mga tumalikod.”
Ibinigay niya sa akin ang isang laptop.
“Isaksak mo ang drive.”
Nanginginig ang aking mga daliri habang kinukuha ko ang lumang USB mula sa bag ko.
Pagkabukas ng file, may lumitaw na mga ledger, listahan ng account, pangalan ng mga pulitiko, negosyante, at opisyal ng pulisya.
“Diyos ko…” bulong ko.
“Yan ang dahilan kung bakit ka Target.”
Biglang may ilaw sa labas.
May mga anino sa bintana.
“Nasundan tayo,” bulong niya.
Hinila niya ako patungo sa likurang pintuan.
Ngunit huli na.
May tumunog na putok.
Bumulagta si Marco.
“Marco!” sigaw ko.
At bago ako makatakbo, may malamig na baril na tumama sa batok ko.
Isang tinig ang bumulong:
“Game over.”
At ang mundo ko ay muling nagdilim.
Nagising ako sa malamig na semento.
Masakit ang ulo ko, at ang huling alaala ay ang tunog ng putok at ang pagbagsak ni Marco.
“Marco…” mahina kong bulong.
Ngunit ang sagot lamang ay ang katahimikan.
Nakagapos ang aking mga kamay.
Nakatali rin ang aking mga paa.
Nasa isang silid ako na walang bintana, tanging isang bombilyang nanginginig ang liwanag.
Sa harap ko, may isang mesa.
At sa likod nito, may isang lalaking naka-amerikana.
Malinis ang itsura. Maayos ang ngiti.
“Magandang gabi, Ms. Lina.”
Nanlaki ang mata ko.
“Paano mo alam ang pangalan ko?”
Ngumiti siya.
“Alam namin ang lahat tungkol sa’yo.”
“Ibalik mo ang drive,” sabi niya nang kalmado.
“Wala sa akin,” sagot ko.
Ngumiti siyang muli, ngunit ngayon ay malamig.
“Wala na si Marco para ipagtanggol ka.”
Parang sinaksak ang dibdib ko.
“Patay na ba siya?” nanginginig kong tanong.
Hindi siya sumagot.
Sa halip, itinulak niya sa akin ang isang folder.
Sa loob, may litrato ng aking ama.
“Ang ama mo ay hindi biktima lamang,” sabi niya.
“Isa rin siyang kasangkot.”
“Sinungaling!” sigaw ko.
“Hindi. Isa siyang taong nagsisi.”
“Ikaw ang huling susi,” patuloy niya.
“Kung isusuko mo ang drive, mabubuhay ka.”
“Tapos?”
“Tapos, mawawala ka.”
Napatawa ako nang mapait.
“Hindi niyo ako papatayin. Kailangan niyo ako.”
Napatingin siya sa akin nang masinsinan.
“Mas matalino ka kaysa sa akala namin.”
Biglang may sumabog sa labas.
Umuga ang buong gusali.
Sigawan. Putukan.
Napatayo ang lalaki.
“Anong nangyayari?!”
Isang tauhan ang pumasok.
“May umatake, Sir! Hindi Sentinel!”
Nanlaki ang mata ko.
May iba pang grupo?
Sa kaguluhan, naputol ang tali ko.
May kumalansing sa sahig.
Isang baril.
At sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng kapalaran ko.
Nanginginig ang aking kamay habang pinupulot ko ang baril.
Hindi ako marunong bumaril.
Ngunit alam kong, kung magkamali ako ngayon, dito na magtatapos ang lahat.
Sa labas, patuloy ang putukan.
Sigawan.
Yapak.
Kalabog ng mga pinto.
Ang lalaking naka-amerikana ay nakatuon ang pansin sa pintuan.
Ito ang pagkakataon ko.
Tumayo ako nang marahan, pilit na kinakalaban ang hilo.
Itinaas ko ang baril.
“Tumigil ka!” sigaw ko.
Lumingon siya.
Sa kanyang mga mata, nakita ko ang pagkabigla… at takot.
Isang putok.
Hindi ko alam kung ako ba ang bumaril o kung sino.
Bumagsak siya.
Hindi na ako lumingon.
Tumakbo ako palabas ng silid.
Ang gusali ay puno ng usok at apoy.
May mga taong naka-itim na nagbabarilan sa isa’t isa.
Hindi ko alam kung sino ang kakampi, kung sino ang kalaban.
Ang alam ko lang, kailangan kong lumabas.
Sa dulo ng pasilyo, may isang pinto na bahagyang bukas.
Tinulak ko ito.
Sa labas, malamig ang hangin at malakas ang ulan.
Tumakbo ako sa dilim, walang direksyon, walang plano.
May isang sasakyan ang biglang huminto sa harap ko.
Bumukas ang pinto.
“Sumakay ka!” sigaw ng isang babae.
Nag-alangan ako.
“Ngayon na!” dagdag niya.
Wala akong oras.
Sumakay ako.
Habang umaandar ang sasakyan, saka ko lamang nakita ang kanyang mukha.
Siya ay may peklat sa pisngi at matalim ang mga mata.
“Ako si Ana,” sabi niya.
“Kaibigan ni Marco.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Buhay ba siya?” tanong ko.
Sandaling tumahimik si Ana.
“Hindi ko sigurado,” sagot niya.
“Pero ang laban na ito… nagsisimula pa lang.”
Sa likod namin, may mga ilaw na muling sumusunod.
At naunawaan ko:
Hindi pa tapos ang bangungot.
Tahimik ang daan habang umaandar ang sasakyan ni Ana.
Sa salamin, nakita ko pa rin ang malalayong ilaw na tila ayaw kaming bitawan.
“Hanggang kailan ito matatapos?” mahina kong tanong.
“Kapag nailabas ang katotohanan,” sagot niya.
Sa isang lihim na gusali kami dinala.
Hindi ito mukhang opisina, ngunit sa loob, puno ng mga computer at tao.
“Mga dating miyembro ng Sentinel,” paliwanag ni Ana.
“Mga tumalikod, tulad ni Marco.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Buhay ba siya?”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Buhay.”
At sa sandaling iyon, lumabas si Marco mula sa likod na pinto, may benda sa balikat ngunit nakatayo.
Napatakbo ako palapit sa kanya.
“Akala ko patay ka na!”
“Kailangan kong magmukhang gano’n,” sagot niya.
“Para mailigtas ka.”
Isinaksak namin ang drive.
Sa loob ng ilang oras, ipinadala ang mga dokumento sa media, sa international investigators, at sa mga ahensya sa labas ng bansa.
Hindi na ito maaaring itago.
Kinabukasan, sumabog sa balita ang pangalan ng Sentinel Group.
Mga pulitiko ang inaresto.
Mga opisyal ang nasibak.
Mga negosyante ang kinasuhan.
At ako, na minsang “Target,” ay naging saksi.
Lumipas ang mga buwan.
Tahimik na ang buhay ko.
Isang araw, nakatanggap ako ng mensahe.
“Delivery po.”
Napangiti ako.
Hindi na ako natakot.
Dahil alam ko na ngayon:
May mga katotohanang delikado,
ngunit kapag inilantad, sila ang nagliligtas ng buhay.
At minsan, ang isang katok sa pinto ay hindi simula ng kamatayan,
kundi ng kalayaan.
WAKAS 🕊️📦