“Evangeline! Anong ginagawa mo dito?” tanong niya.
“Huli na ang kumuha ng bag ko!” sumbong ng ginang. “Kulang ang pera! Magnanakaw ang basurero na ‘yan!”
Tumingin si Mr. Cortez kay Mang Kanor… at muling binalingan ang asawa.
“Evangeline, bitawan mo ang kaso,” madiin niyang sabi.
“Ano? Bakit!?”
“Walang ninakaw ang matandang ‘yan. Dahil 3 Million lang talaga ang laman ng bag.”
Namutla si Evangeline.
“Nag-withdraw ako ng 5 Million,” paliwanag ni Mr. Cortez. “Pero iniwan ko ang 2 Million sa vault bago ko ibinigay sa’yo ang bag. Nakalimutan kong sabihin dahil nagmamadali ka.”
Natahimik ang buong estasyon. Nahiya ang ginang.
Agad na pinalaya si Mang Kanor. Nanginginig pa rin ang tuhod niya sa trauma.
Lumapit si Mr. Cortez sa kanya. Hinawakan nito ang kanyang maruming kamay at yumuko bilang respeto.
“Tatay, patawarin niyo ang asawa ko. At ako na rin. Dapat kayo ay pinasalamatan, hindi pinahirapan.”
“Ayos lang po, Sir…” nangingiting may luha si Mang Kanor. “Basta malinis po ang konsensya ko.”
“May sakit daw ang apo n’yo?” tanong ni Mr. Cortez.
“Opo… pero bahala na ang Diyos…”
Kinuha ni Mr. Cortez ang bag. Mula rito ay nag-abot siya ng 500,000 pesos kay Mang Kanor.
“Ito po ang gantimpala sa katapatan niyo. At ako na rin ang sasagot sa operasyon at lahat ng gastusin ng apo niyo. Hanggang sa tuluyang gumaling siya.”
Napaluhod si Mang Kanor sa sobrang emosyon. “S-salamat po! Salamat!”
Tumingin si Mr. Cortez sa kanyang asawa.
“Evangeline… tingnan mo siya. Siya ang hinusgahan mo. Isang basurero… pero mas malinis pa ang puso kaysa sa atin.”
Umuwi si Mang Kanor na hindi lang malinis ang pangalan — kundi may bagong pag-asa para sa buhay ng kanyang apo.
Napatunayan niya na ang katapatan, kahit minsan ay sinusubok ng matinding panghuhusga,
ay may gantimpala na higit pa sa milyon.
Maya-maya, dumating ang isang lalaking naka-suit. Si Mr. Cortez — ang asawa ng ginang.
